Таниқли театр ва кино актёри, режиссёр ва педагог, профессор Турғун Азизов 1934 йилда Тошкентда туғилган. У 1956 йилда А.Островский номидаги Тошкент театр ва рассомлик санъати институти (хозирги М.Уйғур номидаги Тошкент Давлат санъат институти) нинг актёрлик бўлимини истеъдодли режиссёр Тошхўжа Хўжаев устахонасида тугатган. Турғун Азизов талабалик йилларидаёқ ўзига топширилган ҳар бир роль ижросига алоҳида ихлос ва меҳр билан ёндошар эди. Шу сабабли талабалар саҳнасида қўйилган спектаклларда — А.Чеховнинг "Ваня тоға"сида Ваня тоға, Ф.Шиллернинг "Макр ва муҳаббат"ида Фердинанд каби бош ролларни ижро этиб, жамоатчилик назарига тушади. Шунда уни устози Т.Хўжаев ўзи бошчилик қилаётган Ҳамза номидаги (ҳозирги Ўзбек Миллий) академик драма театрига ишга таклиф этади. Ўшандан бери 40 йилдан зиёдроқ давр мобайнида у академик театрнинг етакчи актёрларидан бири сифатида қизғин фаолият кўрсатиб келмоқда. Болалик йиллариданоқ театр санъатига қизиқиш, талантли режиссёр Тошхўжа Хўжаев қўлида таҳсил олиш, отахон театрда Аброр Ҳидоятов, Шукур Бурҳонов, Сайфи Олимов, Саъдихон Табибуллаев, Олим Хўжаев, Ғани Аъзамов, Наби Раҳимов, Сора Эшонтўраева, Зайнаб Садриева, Замира Ҳидоятова каби маҳшур санъаткорлар билан ёнма-ён ишлаб, актёрлик санъати сирларини чуқур идрок этиб, доимо ўз устида ишлаш Турғун Азизовнинг етук актёр бўлиб етишишида муҳим ахамиятга эга бўлди.

Турғун Азизов театрга келибдики, етакчи қахрамон ролларини ижро этади. У ўйнаган Ғофур (Ҳамза, Бой ила хизматчи"), Йўлчи (Ойбек, "Қутлуғ қон"), Илёс (Ч.Айтматов, "Сарвиқомат Дилбарим"), Сайрам (Ширвонзода, "Номус"), Ниёз (И.Султон, "Номаълум киши"), Монсерра (Э.Роблес, "Монсерра"), Эйдзи (М.Каору, "Ўғирланган умр"), Протасов (Л.Толстой, "Тирик мурда"), Эдмунд (В.Шекспир, "Қирол Лир"), Отелло ("Отелло"), Мирзо Улуғбек (М.Шайхзода, "Мирзо Улуғбек"), Шаҳар ҳокими (Н.Гоголь, "Ревизор"), Амир Олимхон (К.Яшин, "Инқилоб тонги"), Ҳусайн Бойқаро (Уйғун ва И.Султон, "Алишер Навоий") каби образлар ўзининг ўтли юраги, романтик эҳтироси, кечинмаларидаги чуқур психологизм билан театримиз тарихидан мустаҳкам ўрин олган.

"Актёрнинг ўз интилган чўқиси бўлади. Мен интилган чўқиллар Аброр Ҳидоятов ва Шукур Бурҳоновлардир", — дейди Турғун Азизов. Икки буюк актёр яратган машҳур Отелло ва Мирзо Улуғбек образларини қайтадан саҳнада жонлантириш Турғун Азизовга насиб этди. Бу санъаткор учун катта жасорат ва ўзига хос имтиҳон эди. Аброр Ҳидоятовнинг Отелло ролини жаҳон томошабини, санъат мутахассислари тан олган. Шунинг учун ҳам Турғун Азизов Отеллони бутунлай бошқача талқин этишга ҳаракат қилди. У асосан, Отеллонинг ички психологиясига, руҳий ҳолатига кўпро эътибор қаратади. М.Шайхзоданинг "Мирзо Улуғбек" асаридаги Мирзо Улуғбек ролини ижро этганда ҳам Турғун Азизов ўз услуби, ўз йўлидан борди. Чунки Отеллони ҳам, Улуғбекни ҳам у янгича талқин билан ижро этмай, Аброр Ҳидоятов ва Шукур Бурҳоновларни такрорлаганида бу роллар кўнгилдагидек чиқмас эди.

Турғун Азизов кино санъатида ҳам фаол иштирок этиб, ўттиздан ортиқ фильмларда суратга тушди. 1956 йилдан бери дубляжда қатнашиб келмоқда. Кинорежиссёр Латиф Файзиев 1955—1956 йилларда Турғун Азизовни кинога таклиф этади. Шундан кейин у Йўлдош Аъзамовнинг "Мафтунингман" фильмида Бакир Назаров, Комил Ёрматовнинг "Нодирабегим" фильмида Амир Насрулло образларини яратади. Шунингдек, Турғун Азизов Шурҳат Аббосов, Дамир Салимов, Али Ҳамроевлар суратга олган фильмларда ҳам роллар ижро этади ва муваффақиятга эришади.

Ўзбекистон телевидениесининг қатор телеспектаклларида, радиодан янграган спектаклларда ҳам актёр кўплаб ажойиб роллар ижро этган. У кино, театр, радио ва телевидениеда фаол қатнашиб санъатда етукликка эришгандан кейингина жуда мураккаб ва масъулиятли соҳа — театр режиссурасида ўзини синаб кўрди. Чунки режиссёрда кенг дунёқараш, ролни тўғри тақсимлаш, мусиқа тинглаш, сўз устида ишлаш, саҳна асарини томошабинга тўлақонли етказиб бериш хислатлари мужассам бўлиши шарт. Ана шу хислатлар Турғун Азизовда тўла жамулжам бўлганидан кейингина у ўзининг қадрдон театри саҳнасида "Алишер Навоий", "Мирзо Улуғбек" каби машур асарларнинг янги талқинларини яратди. Сўнгра А.Қодирийнинг "Меҳробдан чаён", Эркин Хушвақтовнинг "Чимилдиқ", "Машраб", А.Касонанинг "Етти фарёд" каби асарларини саҳналаштирди. Бу спектакллар жамоатчилик томонидан яхши қабул қилинди. "Чимилдиқ" постановкаси эса ўзбек халқининг энг севимли спектакллари қаторидан ўрин олди.

Турғун Азизов 1980 йилдан бошлаб асосий ишидан ажралмаган ҳолда Маннон Уйғур номидаги Тошкент Давлат санъат институтида ҳам педагогик фаолият олиб бормоқда. У "Драма ва кино актёрлиги ҳамда режиссёрлиги маҳорати" кафедрасининг мудири вазифасида ишлаб, ўзбек театр ва кино санъати учун юқори малакали мутахассислар тайёрлашдек шарафли ишда самарали меҳнат қилмоқда.

Профессор Турғун Азизов қўлида таълим-тарбия олган Мирза Холмедов, Мадина Мухторова, Абдурайим Абдуваҳобов, Беҳзод Муҳаммадкаримов, Равшан Жўраев каби собиқ талабалар бугунги кунда театр санъатида ўз ўринларига эга бўлдилар.

Турғун Азизовнинг серқирра ва сермазмун ижоди муносиб тақдирланди: 1975 йилда унга "Ўзбекистон халқ артисти" фахрий унвони берилди. Кейинчалик у Давлат мукофоти совриндори бўлди. 2001 йилда "Меҳнат шуҳрати" ордени билан мукофотланди.

Таниқли театр ва кино актёри, режиссёр ва педагог, профессор Турғун Азизов 1934 йилда Тошкентда туғилган. У 1956 йилда А.Островский номидаги Тошкент театр ва рассомлик санъати институти (хозирги М.Уйғур номидаги Тошкент Давлат санъат институти) нинг актёрлик бўлимини истеъдодли режиссёр Тошхўжа Хўжаев устахонасида тугатган. Турғун Азизов талабалик йилларидаёқ ўзига топширилган ҳар бир роль ижросига алоҳида ихлос ва меҳр билан ёндошар эди. Шу сабабли талабалар саҳнасида қўйилган спектаклларда — А.Чеховнинг "Ваня тоға"сида Ваня тоға, Ф.Шиллернинг "Макр ва муҳаббат"ида Фердинанд каби бош ролларни ижро этиб, жамоатчилик назарига тушади. Шунда уни устози Т.Хўжаев ўзи бошчилик қилаётган Ҳамза номидаги (ҳозирги Ўзбек Миллий) академик драма театрига ишга таклиф этади. Ўшандан бери 40 йилдан зиёдроқ давр мобайнида у академик театрнинг етакчи актёрларидан бири сифатида қизғин фаолият кўрсатиб келмоқда. Болалик йиллариданоқ театр санъатига қизиқиш, талантли режиссёр Тошхўжа Хўжаев қўлида таҳсил олиш, отахон театрда Аброр Ҳидоятов, Шукур Бурҳонов, Сайфи Олимов, Саъдихон Табибуллаев, Олим Хўжаев, Ғани Аъзамов, Наби Раҳимов, Сора Эшонтўраева, Зайнаб Садриева, Замира Ҳидоятова каби маҳшур санъаткорлар билан ёнма-ён ишлаб, актёрлик санъати сирларини чуқур идрок этиб, доимо ўз устида ишлаш Турғун Азизовнинг етук актёр бўлиб етишишида муҳим ахамиятга эга бўлди.

Турғун Азизов театрга келибдики, етакчи қахрамон ролларини ижро этади. У ўйнаган Ғофур (Ҳамза, Бой ила хизматчи"), Йўлчи (Ойбек, "Қутлуғ қон"), Илёс (Ч.Айтматов, "Сарвиқомат Дилбарим"), Сайрам (Ширвонзода, "Номус"), Ниёз (И.Султон, "Номаълум киши"), Монсерра (Э.Роблес, "Монсерра"), Эйдзи (М.Каору, "Ўғирланган умр"), Протасов (Л.Толстой, "Тирик мурда"), Эдмунд (В.Шекспир, "Қирол Лир"), Отелло ("Отелло"), Мирзо Улуғбек (М.Шайхзода, "Мирзо Улуғбек"), Шаҳар ҳокими (Н.Гоголь, "Ревизор"), Амир Олимхон (К.Яшин, "Инқилоб тонги"), Ҳусайн Бойқаро (Уйғун ва И.Султон, "Алишер Навоий") каби образлар ўзининг ўтли юраги, романтик эҳтироси, кечинмаларидаги чуқур психологизм билан театримиз тарихидан мустаҳкам ўрин олган.

"Актёрнинг ўз интилган чўқиси бўлади. Мен интилган чўқиллар Аброр Ҳидоятов ва Шукур Бурҳоновлардир", — дейди Турғун Азизов. Икки буюк актёр яратган машҳур Отелло ва Мирзо Улуғбек образларини қайтадан саҳнада жонлантириш Турғун Азизовга насиб этди. Бу санъаткор учун катта жасорат ва ўзига хос имтиҳон эди. Аброр Ҳидоятовнинг Отелло ролини жаҳон томошабини, санъат мутахассислари тан олган. Шунинг учун ҳам Турғун Азизов Отеллони бутунлай бошқача талқин этишга ҳаракат қилди. У асосан, Отеллонинг ички психологиясига, руҳий ҳолатига кўпро эътибор қаратади. М.Шайхзоданинг "Мирзо Улуғбек" асаридаги Мирзо Улуғбек ролини ижро этганда ҳам Турғун Азизов ўз услуби, ўз йўлидан борди. Чунки Отеллони ҳам, Улуғбекни ҳам у янгича талқин билан ижро этмай, Аброр Ҳидоятов ва Шукур Бурҳоновларни такрорлаганида бу роллар кўнгилдагидек чиқмас эди.

Турғун Азизов кино санъатида ҳам фаол иштирок этиб, ўттиздан ортиқ фильмларда суратга тушди. 1956 йилдан бери дубляжда қатнашиб келмоқда. Кинорежиссёр Латиф Файзиев 1955—1956 йилларда Турғун Азизовни кинога таклиф этади. Шундан кейин у Йўлдош Аъзамовнинг "Мафтунингман" фильмида Бакир Назаров, Комил Ёрматовнинг "Нодирабегим" фильмида Амир Насрулло образларини яратади. Шунингдек, Турғун Азизов Шурҳат Аббосов, Дамир Салимов, Али Ҳамроевлар суратга олган фильмларда ҳам роллар ижро этади ва муваффақиятга эришади.

Ўзбекистон телевидениесининг қатор телеспектаклларида, радиодан янграган спектаклларда ҳам актёр кўплаб ажойиб роллар ижро этган. У кино, театр, радио ва телевидениеда фаол қатнашиб санъатда етукликка эришгандан кейингина жуда мураккаб ва масъулиятли соҳа — театр режиссурасида ўзини синаб кўрди. Чунки режиссёрда кенг дунёқараш, ролни тўғри тақсимлаш, мусиқа тинглаш, сўз устида ишлаш, саҳна асарини томошабинга тўлақонли етказиб бериш хислатлари мужассам бўлиши шарт. Ана шу хислатлар Турғун Азизовда тўла жамулжам бўлганидан кейингина у ўзининг қадрдон театри саҳнасида "Алишер Навоий", "Мирзо Улуғбек" каби машур асарларнинг янги талқинларини яратди. Сўнгра А.Қодирийнинг "Меҳробдан чаён", Эркин Хушвақтовнинг "Чимилдиқ", "Машраб", А.Касонанинг "Етти фарёд" каби асарларини саҳналаштирди. Бу спектакллар жамоатчилик томонидан яхши қабул қилинди. "Чимилдиқ" постановкаси эса ўзбек халқининг энг севимли спектакллари қаторидан ўрин олди.

Турғун Азизов 1980 йилдан бошлаб асосий ишидан ажралмаган ҳолда Маннон Уйғур номидаги Тошкент Давлат санъат институтида ҳам педагогик фаолият олиб бормоқда. У "Драма ва кино актёрлиги ҳамда режиссёрлиги маҳорати" кафедрасининг мудири вазифасида ишлаб, ўзбек театр ва кино санъати учун юқори малакали мутахассислар тайёрлашдек шарафли ишда самарали меҳнат қилмоқда.

Профессор Турғун Азизов қўлида таълим-тарбия олган Мирза Холмедов, Мадина Мухторова, Абдурайим Абдуваҳобов, Беҳзод Муҳаммадкаримов, Равшан Жўраев каби собиқ талабалар бугунги кунда театр санъатида ўз ўринларига эга бўлдилар.

Турғун Азизовнинг серқирра ва сермазмун ижоди муносиб тақдирланди: 1975 йилда унга "Ўзбекистон халқ артисти" фахрий унвони берилди. Кейинчалик у Давлат мукофоти совриндори бўлди. 2001 йилда "Меҳнат шуҳрати" ордени билан мукофотланди.

Таниқли театр ва кино актёри, режиссёр ва педагог, профессор Турғун Азизов 1934 йилда Тошкентда туғилган. У 1956 йилда А.Островский номидаги Тошкент театр ва рассомлик санъати институти (хозирги М.Уйғур номидаги Тошкент Давлат санъат институти) нинг актёрлик бўлимини истеъдодли режиссёр Тошхўжа Хўжаев устахонасида тугатган. Турғун Азизов талабалик йилларидаёқ ўзига топширилган ҳар бир роль ижросига алоҳида ихлос ва меҳр билан ёндошар эди. Шу сабабли талабалар саҳнасида қўйилган спектаклларда — А.Чеховнинг "Ваня тоға"сида Ваня тоға, Ф.Шиллернинг "Макр ва муҳаббат"ида Фердинанд каби бош ролларни ижро этиб, жамоатчилик назарига тушади. Шунда уни устози Т.Хўжаев ўзи бошчилик қилаётган Ҳамза номидаги (ҳозирги Ўзбек Миллий) академик драма театрига ишга таклиф этади. Ўшандан бери 40 йилдан зиёдроқ давр мобайнида у академик театрнинг етакчи актёрларидан бири сифатида қизғин фаолият кўрсатиб келмоқда. Болалик йиллариданоқ театр санъатига қизиқиш, талантли режиссёр Тошхўжа Хўжаев қўлида таҳсил олиш, отахон театрда Аброр Ҳидоятов, Шукур Бурҳонов, Сайфи Олимов, Саъдихон Табибуллаев, Олим Хўжаев, Ғани Аъзамов, Наби Раҳимов, Сора Эшонтўраева, Зайнаб Садриева, Замира Ҳидоятова каби маҳшур санъаткорлар билан ёнма-ён ишлаб, актёрлик санъати сирларини чуқур идрок этиб, доимо ўз устида ишлаш Турғун Азизовнинг етук актёр бўлиб етишишида муҳим ахамиятга эга бўлди.

Турғун Азизов театрга келибдики, етакчи қахрамон ролларини ижро этади. У ўйнаган Ғофур (Ҳамза, Бой ила хизматчи"), Йўлчи (Ойбек, "Қутлуғ қон"), Илёс (Ч.Айтматов, "Сарвиқомат Дилбарим"), Сайрам (Ширвонзода, "Номус"), Ниёз (И.Султон, "Номаълум киши"), Монсерра (Э.Роблес, "Монсерра"), Эйдзи (М.Каору, "Ўғирланган умр"), Протасов (Л.Толстой, "Тирик мурда"), Эдмунд (В.Шекспир, "Қирол Лир"), Отелло ("Отелло"), Мирзо Улуғбек (М.Шайхзода, "Мирзо Улуғбек"), Шаҳар ҳокими (Н.Гоголь, "Ревизор"), Амир Олимхон (К.Яшин, "Инқилоб тонги"), Ҳусайн Бойқаро (Уйғун ва И.Султон, "Алишер Навоий") каби образлар ўзининг ўтли юраги, романтик эҳтироси, кечинмаларидаги чуқур психологизм билан театримиз тарихидан мустаҳкам ўрин олган.

"Актёрнинг ўз интилган чўқиси бўлади. Мен интилган чўқиллар Аброр Ҳидоятов ва Шукур Бурҳоновлардир", — дейди Турғун Азизов. Икки буюк актёр яратган машҳур Отелло ва Мирзо Улуғбек образларини қайтадан саҳнада жонлантириш Турғун Азизовга насиб этди. Бу санъаткор учун катта жасорат ва ўзига хос имтиҳон эди. Аброр Ҳидоятовнинг Отелло ролини жаҳон томошабини, санъат мутахассислари тан олган. Шунинг учун ҳам Турғун Азизов Отеллони бутунлай бошқача талқин этишга ҳаракат қилди. У асосан, Отеллонинг ички психологиясига, руҳий ҳолатига кўпро эътибор қаратади. М.Шайхзоданинг "Мирзо Улуғбек" асаридаги Мирзо Улуғбек ролини ижро этганда ҳам Турғун Азизов ўз услуби, ўз йўлидан борди. Чунки Отеллони ҳам, Улуғбекни ҳам у янгича талқин билан ижро этмай, Аброр Ҳидоятов ва Шукур Бурҳоновларни такрорлаганида бу роллар кўнгилдагидек чиқмас эди.

Турғун Азизов кино санъатида ҳам фаол иштирок этиб, ўттиздан ортиқ фильмларда суратга тушди. 1956 йилдан бери дубляжда қатнашиб келмоқда. Кинорежиссёр Латиф Файзиев 1955—1956 йилларда Турғун Азизовни кинога таклиф этади. Шундан кейин у Йўлдош Аъзамовнинг "Мафтунингман" фильмида Бакир Назаров, Комил Ёрматовнинг "Нодирабегим" фильмида Амир Насрулло образларини яратади. Шунингдек, Турғун Азизов Шурҳат Аббосов, Дамир Салимов, Али Ҳамроевлар суратга олган фильмларда ҳам роллар ижро этади ва муваффақиятга эришади.

Ўзбекистон телевидениесининг қатор телеспектаклларида, радиодан янграган спектаклларда ҳам актёр кўплаб ажойиб роллар ижро этган. У кино, театр, радио ва телевидениеда фаол қатнашиб санъатда етукликка эришгандан кейингина жуда мураккаб ва масъулиятли соҳа — театр режиссурасида ўзини синаб кўрди. Чунки режиссёрда кенг дунёқараш, ролни тўғри тақсимлаш, мусиқа тинглаш, сўз устида ишлаш, саҳна асарини томошабинга тўлақонли етказиб бериш хислатлари мужассам бўлиши шарт. Ана шу хислатлар Турғун Азизовда тўла жамулжам бўлганидан кейингина у ўзининг қадрдон театри саҳнасида "Алишер Навоий", "Мирзо Улуғбек" каби машур асарларнинг янги талқинларини яратди. Сўнгра А.Қодирийнинг "Меҳробдан чаён", Эркин Хушвақтовнинг "Чимилдиқ", "Машраб", А.Касонанинг "Етти фарёд" каби асарларини саҳналаштирди. Бу спектакллар жамоатчилик томонидан яхши қабул қилинди. "Чимилдиқ" постановкаси эса ўзбек халқининг энг севимли спектакллари қаторидан ўрин олди.

Турғун Азизов 1980 йилдан бошлаб асосий ишидан ажралмаган ҳолда Маннон Уйғур номидаги Тошкент Давлат санъат институтида ҳам педагогик фаолият олиб бормоқда. У "Драма ва кино актёрлиги ҳамда режиссёрлиги маҳорати" кафедрасининг мудири вазифасида ишлаб, ўзбек театр ва кино санъати учун юқори малакали мутахассислар тайёрлашдек шарафли ишда самарали меҳнат қилмоқда.

Профессор Турғун Азизов қўлида таълим-тарбия олган Мирза Холмедов, Мадина Мухторова, Абдурайим Абдуваҳобов, Беҳзод Муҳаммадкаримов, Равшан Жўраев каби собиқ талабалар бугунги кунда театр санъатида ўз ўринларига эга бўлдилар.

Турғун Азизовнинг серқирра ва сермазмун ижоди муносиб тақдирланди: 1975 йилда унга "Ўзбекистон халқ артисти" фахрий унвони берилди. Кейинчалик у Давлат мукофоти совриндори бўлди. 2001 йилда "Меҳнат шуҳрати" ордени билан мукофотланди.

Эркин Комилов 20 июль 1946 йилда Андижон вилоятида таваллуд топган. Эркин Комилов 1968 йили Тошкент Давлат Санъат институтини тугатиб, Ҳамза театрида актёр сифатида ўз фаолиятини бошлаган. У К.Яшиннинг "Йўлчи юлдуз" драмасидаги Аваз Эркин Комиловнинг театрда яратган биринчи образи бўлди. Сўнгра у Қиличбек (Э.Воҳидов, "Олтин девор"), Карл Моор (Ф.Шиллер, "Қароқчилар"), Ибн Сино (Уйғун,"Абу Райҳон Беруний"), Абулфайзхон (Фитрат, "Абдулфайзхон"), Қобилжон (А.Мухтор, "Самандар"), Сиддиқжон (И.Султон, "Имон"), Галеон (Софокл, "Антигона"), Ҳоқон (Софокл, "Антигона"), мухбир (С.Аҳмад, "Келинлар қўзғолони"), Глумов (Н. Островский, "Ҳар тўкисда бир айб"), Жевакин (Гоголь, "Уйланиш"), Ортиқ (Исломқулов ,"Ноёб нусха") каби образларни яратиб, театр санъати мухлисларига иқтидорли актёр сифатида танилди.

Эркин Комилов драматик, трагик ва комик ролларни бир хил муваффақият билан қийналмай, эркин ўйнай оладиган актёрдир. Уйғуннинг "Абу Райҳон Беруний" драмасидаги Ибн Сино, Софоклнинг "Антигона" фожиасидаги Ҳоқон, Ойбекнинг "Алишер Навоий" асаридаги Султонмуродни, Саид Аҳмаднинг "Келинлар қўзғолони" комедиясидаги мухбир билан қиёс қилиб бўладими? Эркин Комиловга хос бу хусусият фақат унинг спектакллардаги ролларигагина эмас, балки кинода, телеспектаклларда ва радиоспектаклларда яратган образларига ҳам тааллуқлидир.

Эркин Комилов кинода ҳам фаол ижод этди. Валихўжахон режиссёр Давлетшин, Ғ.Ғуломнинг "Нетай” повести асосида суратга олинган "Амирнинг хуфёна сафари”, Ш.Бошбеков, И.Эргашев, "Юзсиз”, "Тилла бола”, М.Абзалов, "Суюнчи” каби образларни яратди.

"Ўзбекфильм” киностудиясида дубляж қилинган кўплаб фильмларга овоз берди. Эркин Комилов телевидениеда яратган У.Усмонов, М.Юнусовларнинг "Гирдоб” видеофильмидаги Азиз Қосимов образи кўпгина мухлислар қалбидан чуқур ўрин эгаллади. Ўзбекистон телевидениеси орқали намойиш этилган бир қатор видеофильмларда ҳам Э.Комилов анча пишиқ, жозибали образлар яратди. Ҳайдар О.Ёқубов, М.Юнусов, "Диёнат”, Бачана Рамишвили Нодар Думбадзе, "Абадият қонуни”, майор Солиев Т.Малик, Ҳ.Алиев ,”Сўнгги ўқ”, Султонмурод Ойбек, М.Юнусов, "Алишер Навоий”, Нагульнов М.Шолохов, Ҳ.Алиев, "Очилган қўриқ”, Чарли Фостер Қ.Қулиев, Ҳ.Алиев, "Қора карвон” ва бошқалар Эркин Комиловнинг телевидениедаги ижодининг маҳсулидир.

Эркин Комилов Реcпублика радиосида тайёрланган бир неча радиоспектаклларда роллар ижро этди. "Табассум”, "Яхши кайфият” эшиттиришларида қатнашди. Эркин Комилов театрнинг энг истеъдодли санъаткорларидан. Унинг хар бир ўйнаган роли театр оламида катта воқеа бўлади. Унинг юксак махорати ёшлар учун катта ижодий мактабдир.

Эркин Комиловни мехнатларини қадрлаб, хукуматимиз уни 1998 йили ”Ўзбекистон халқ артисти” унвони билан тақдирлаган.

Эркин Комилов 20 июль 1946 йилда Андижон вилоятида таваллуд топган. Эркин Комилов 1968 йили Тошкент Давлат Санъат институтини тугатиб, Ҳамза театрида актёр сифатида ўз фаолиятини бошлаган. У К.Яшиннинг "Йўлчи юлдуз" драмасидаги Аваз Эркин Комиловнинг театрда яратган биринчи образи бўлди. Сўнгра у Қиличбек (Э.Воҳидов, "Олтин девор"), Карл Моор (Ф.Шиллер, "Қароқчилар"), Ибн Сино (Уйғун,"Абу Райҳон Беруний"), Абулфайзхон (Фитрат, "Абдулфайзхон"), Қобилжон (А.Мухтор, "Самандар"), Сиддиқжон (И.Султон, "Имон"), Галеон (Софокл, "Антигона"), Ҳоқон (Софокл, "Антигона"), мухбир (С.Аҳмад, "Келинлар қўзғолони"), Глумов (Н. Островский, "Ҳар тўкисда бир айб"), Жевакин (Гоголь, "Уйланиш"), Ортиқ (Исломқулов ,"Ноёб нусха") каби образларни яратиб, театр санъати мухлисларига иқтидорли актёр сифатида танилди.

Эркин Комилов драматик, трагик ва комик ролларни бир хил муваффақият билан қийналмай, эркин ўйнай оладиган актёрдир. Уйғуннинг "Абу Райҳон Беруний" драмасидаги Ибн Сино, Софоклнинг "Антигона" фожиасидаги Ҳоқон, Ойбекнинг "Алишер Навоий" асаридаги Султонмуродни, Саид Аҳмаднинг "Келинлар қўзғолони" комедиясидаги мухбир билан қиёс қилиб бўладими? Эркин Комиловга хос бу хусусият фақат унинг спектакллардаги ролларигагина эмас, балки кинода, телеспектаклларда ва радиоспектаклларда яратган образларига ҳам тааллуқлидир.

Эркин Комилов кинода ҳам фаол ижод этди. Валихўжахон режиссёр Давлетшин, Ғ.Ғуломнинг "Нетай” повести асосида суратга олинган "Амирнинг хуфёна сафари”, Ш.Бошбеков, И.Эргашев, "Юзсиз”, "Тилла бола”, М.Абзалов, "Суюнчи” каби образларни яратди.

"Ўзбекфильм” киностудиясида дубляж қилинган кўплаб фильмларга овоз берди. Эркин Комилов телевидениеда яратган У.Усмонов, М.Юнусовларнинг "Гирдоб” видеофильмидаги Азиз Қосимов образи кўпгина мухлислар қалбидан чуқур ўрин эгаллади. Ўзбекистон телевидениеси орқали намойиш этилган бир қатор видеофильмларда ҳам Э.Комилов анча пишиқ, жозибали образлар яратди. Ҳайдар О.Ёқубов, М.Юнусов, "Диёнат”, Бачана Рамишвили Нодар Думбадзе, "Абадият қонуни”, майор Солиев Т.Малик, Ҳ.Алиев ,”Сўнгги ўқ”, Султонмурод Ойбек, М.Юнусов, "Алишер Навоий”, Нагульнов М.Шолохов, Ҳ.Алиев, "Очилган қўриқ”, Чарли Фостер Қ.Қулиев, Ҳ.Алиев, "Қора карвон” ва бошқалар Эркин Комиловнинг телевидениедаги ижодининг маҳсулидир.

Эркин Комилов Реcпублика радиосида тайёрланган бир неча радиоспектаклларда роллар ижро этди. "Табассум”, "Яхши кайфият” эшиттиришларида қатнашди. Эркин Комилов театрнинг энг истеъдодли санъаткорларидан. Унинг хар бир ўйнаган роли театр оламида катта воқеа бўлади. Унинг юксак махорати ёшлар учун катта ижодий мактабдир.

Эркин Комиловни мехнатларини қадрлаб, хукуматимиз уни 1998 йили ”Ўзбекистон халқ артисти” унвони билан тақдирлаган.

Эркин Комилов 20 июль 1946 йилда Андижон вилоятида таваллуд топган. Эркин Комилов 1968 йили Тошкент Давлат Санъат институтини тугатиб, Ҳамза театрида актёр сифатида ўз фаолиятини бошлаган. У К.Яшиннинг "Йўлчи юлдуз" драмасидаги Аваз Эркин Комиловнинг театрда яратган биринчи образи бўлди. Сўнгра у Қиличбек (Э.Воҳидов, "Олтин девор"), Карл Моор (Ф.Шиллер, "Қароқчилар"), Ибн Сино (Уйғун,"Абу Райҳон Беруний"), Абулфайзхон (Фитрат, "Абдулфайзхон"), Қобилжон (А.Мухтор, "Самандар"), Сиддиқжон (И.Султон, "Имон"), Галеон (Софокл, "Антигона"), Ҳоқон (Софокл, "Антигона"), мухбир (С.Аҳмад, "Келинлар қўзғолони"), Глумов (Н. Островский, "Ҳар тўкисда бир айб"), Жевакин (Гоголь, "Уйланиш"), Ортиқ (Исломқулов ,"Ноёб нусха") каби образларни яратиб, театр санъати мухлисларига иқтидорли актёр сифатида танилди.

Эркин Комилов драматик, трагик ва комик ролларни бир хил муваффақият билан қийналмай, эркин ўйнай оладиган актёрдир. Уйғуннинг "Абу Райҳон Беруний" драмасидаги Ибн Сино, Софоклнинг "Антигона" фожиасидаги Ҳоқон, Ойбекнинг "Алишер Навоий" асаридаги Султонмуродни, Саид Аҳмаднинг "Келинлар қўзғолони" комедиясидаги мухбир билан қиёс қилиб бўладими? Эркин Комиловга хос бу хусусият фақат унинг спектакллардаги ролларигагина эмас, балки кинода, телеспектаклларда ва радиоспектаклларда яратган образларига ҳам тааллуқлидир.

Эркин Комилов кинода ҳам фаол ижод этди. Валихўжахон режиссёр Давлетшин, Ғ.Ғуломнинг "Нетай” повести асосида суратга олинган "Амирнинг хуфёна сафари”, Ш.Бошбеков, И.Эргашев, "Юзсиз”, "Тилла бола”, М.Абзалов, "Суюнчи” каби образларни яратди.

"Ўзбекфильм” киностудиясида дубляж қилинган кўплаб фильмларга овоз берди. Эркин Комилов телевидениеда яратган У.Усмонов, М.Юнусовларнинг "Гирдоб” видеофильмидаги Азиз Қосимов образи кўпгина мухлислар қалбидан чуқур ўрин эгаллади. Ўзбекистон телевидениеси орқали намойиш этилган бир қатор видеофильмларда ҳам Э.Комилов анча пишиқ, жозибали образлар яратди. Ҳайдар О.Ёқубов, М.Юнусов, "Диёнат”, Бачана Рамишвили Нодар Думбадзе, "Абадият қонуни”, майор Солиев Т.Малик, Ҳ.Алиев ,”Сўнгги ўқ”, Султонмурод Ойбек, М.Юнусов, "Алишер Навоий”, Нагульнов М.Шолохов, Ҳ.Алиев, "Очилган қўриқ”, Чарли Фостер Қ.Қулиев, Ҳ.Алиев, "Қора карвон” ва бошқалар Эркин Комиловнинг телевидениедаги ижодининг маҳсулидир.

Эркин Комилов Реcпублика радиосида тайёрланган бир неча радиоспектаклларда роллар ижро этди. "Табассум”, "Яхши кайфият” эшиттиришларида қатнашди. Эркин Комилов театрнинг энг истеъдодли санъаткорларидан. Унинг хар бир ўйнаган роли театр оламида катта воқеа бўлади. Унинг юксак махорати ёшлар учун катта ижодий мактабдир.

Эркин Комиловни мехнатларини қадрлаб, хукуматимиз уни 1998 йили ”Ўзбекистон халқ артисти” унвони билан тақдирлаган.

ЎЗБЕКИСТОНДА ХИЗМАТ КЎРСАТГАН АРТИСТ

Зокиров Жамшид Каримович. 11июль 1948 йил туғилган 1955 йил 102 ўрта мактабга ўқишга борган. 1955 йил "Ҳамза” номидаги мусиқа билим юртига ўқишга кирган орадан икки йил ўтиб Островский номидаги Тошкент театр ва рассомчилик институтига (Ҳозирги Ўзбекистон давлат санъат ва маданият интитути) Драма театр ва кино актёри факултетига ўқишга қабул қилинган. 1971 йил олийгоҳни тамомлаб "Ҳамза” номидаги Ўзбек давлат акдемик драма театрига (Ҳозирда Ўзбек миллий академик драма театри) 2012 йилгача фаолият юритди. Фоалияти мобайнида театрда 100 дан ортиқ образларни моҳирона ижро этди. Театрда яратган образлардан ташқари телевидения ва кинода хам хилма-хил образларни яратган.

В.Родов "Оқшомдан тушгача” да Альберт 1973.
Н.Гоголь "Уйланиш” да Анучкин 1975.
Б.Васильев "Рўйҳатларда йўқ” да Сальников 1978.
Е.Хелтаи "Соқов рицар” да Беппо 1979.
Ў.Умарбеков "Кузнинг биринчи куни” да Фарход 1980.
Н.Гоголь "Ревизор” да Бобчинский 1986.
Ш.Бошбеков "Тақдир эшиги” да Эркак 1987.
С.Аҳмад "Келинлар қўзғолони” да Махкам 1988.
Ж.Исхоқов "Мардикор” да Степан 1989.
Ў.Хошимов "Қатағон” да Бердиев
Ж.Пуаре "Алдагани хотин яхши” да Стефан 1994.
С.Имомов "Эргинамнинг орзуси” да Жамшид
Лессинг "Донишманд Натан” да Натан
Н.Аббосхон "Танҳо юлдузим” да Мурод
Ж.Жабборов "Уйқусиз кеча” Ота
Рус академик драма театрида
"Ночь в Венеции” да бош рольни ижро эткан.
Кинода яратган образлари:
"Келинлар қўзғолони” да Хаким.
"Темир хотин” да Олим
"Орзулар оғуши” да Бахром
"Ғолиб” да Директор
"Шайтанат” да Шариф Намозов
"Мен бу мен” да Профессор
"Сув ёқалаб” да Жага ва бошқа кўплаб унутилмас образлар яратган.
Унвонлари:
1995 йилда "Ўзбекистонда хизмат кўрсатган артист” фахрий унвонга сазовор бўлди.

ЎЗБЕКИСТОНДА ХИЗМАТ КЎРСАТГАН АРТИСТ

Зокиров Жамшид Каримович. 11июль 1948 йил туғилган 1955 йил 102 ўрта мактабга ўқишга борган. 1955 йил "Ҳамза” номидаги мусиқа билим юртига ўқишга кирган орадан икки йил ўтиб Островский номидаги Тошкент театр ва рассомчилик институтига (Ҳозирги Ўзбекистон давлат санъат ва маданият интитути) Драма театр ва кино актёри факултетига ўқишга қабул қилинган. 1971 йил олийгоҳни тамомлаб "Ҳамза” номидаги Ўзбек давлат акдемик драма театрига (Ҳозирда Ўзбек миллий академик драма театри) 2012 йилгача фаолият юритди. Фоалияти мобайнида театрда 100 дан ортиқ образларни моҳирона ижро этди. Театрда яратган образлардан ташқари телевидения ва кинода хам хилма-хил образларни яратган.

В.Родов "Оқшомдан тушгача” да Альберт 1973.
Н.Гоголь "Уйланиш” да Анучкин 1975.
Б.Васильев "Рўйҳатларда йўқ” да Сальников 1978.
Е.Хелтаи "Соқов рицар” да Беппо 1979.
Ў.Умарбеков "Кузнинг биринчи куни” да Фарход 1980.
Н.Гоголь "Ревизор” да Бобчинский 1986.
Ш.Бошбеков "Тақдир эшиги” да Эркак 1987.
С.Аҳмад "Келинлар қўзғолони” да Махкам 1988.
Ж.Исхоқов "Мардикор” да Степан 1989.
Ў.Хошимов "Қатағон” да Бердиев
Ж.Пуаре "Алдагани хотин яхши” да Стефан 1994.
С.Имомов "Эргинамнинг орзуси” да Жамшид
Лессинг "Донишманд Натан” да Натан
Н.Аббосхон "Танҳо юлдузим” да Мурод
Ж.Жабборов "Уйқусиз кеча” Ота
Рус академик драма театрида
"Ночь в Венеции” да бош рольни ижро эткан.
Кинода яратган образлари:
"Келинлар қўзғолони” да Хаким.
"Темир хотин” да Олим
"Орзулар оғуши” да Бахром
"Ғолиб” да Директор
"Шайтанат” да Шариф Намозов
"Мен бу мен” да Профессор
"Сув ёқалаб” да Жага ва бошқа кўплаб унутилмас образлар яратган.
Унвонлари:
1995 йилда "Ўзбекистонда хизмат кўрсатган артист” фахрий унвонга сазовор бўлди.

ЎЗБЕКИСТОНДА ХИЗМАТ КЎРСАТГАН АРТИСТ

Зокиров Жамшид Каримович. 11июль 1948 йил туғилган 1955 йил 102 ўрта мактабга ўқишга борган. 1955 йил "Ҳамза” номидаги мусиқа билим юртига ўқишга кирган орадан икки йил ўтиб Островский номидаги Тошкент театр ва рассомчилик институтига (Ҳозирги Ўзбекистон давлат санъат ва маданият интитути) Драма театр ва кино актёри факултетига ўқишга қабул қилинган. 1971 йил олийгоҳни тамомлаб "Ҳамза” номидаги Ўзбек давлат акдемик драма театрига (Ҳозирда Ўзбек миллий академик драма театри) 2012 йилгача фаолият юритди. Фоалияти мобайнида театрда 100 дан ортиқ образларни моҳирона ижро этди. Театрда яратган образлардан ташқари телевидения ва кинода хам хилма-хил образларни яратган.

В.Родов "Оқшомдан тушгача” да Альберт 1973.
Н.Гоголь "Уйланиш” да Анучкин 1975.
Б.Васильев "Рўйҳатларда йўқ” да Сальников 1978.
Е.Хелтаи "Соқов рицар” да Беппо 1979.
Ў.Умарбеков "Кузнинг биринчи куни” да Фарход 1980.
Н.Гоголь "Ревизор” да Бобчинский 1986.
Ш.Бошбеков "Тақдир эшиги” да Эркак 1987.
С.Аҳмад "Келинлар қўзғолони” да Махкам 1988.
Ж.Исхоқов "Мардикор” да Степан 1989.
Ў.Хошимов "Қатағон” да Бердиев
Ж.Пуаре "Алдагани хотин яхши” да Стефан 1994.
С.Имомов "Эргинамнинг орзуси” да Жамшид
Лессинг "Донишманд Натан” да Натан
Н.Аббосхон "Танҳо юлдузим” да Мурод
Ж.Жабборов "Уйқусиз кеча” Ота
Рус академик драма театрида
"Ночь в Венеции” да бош рольни ижро эткан.
Кинода яратган образлари:
"Келинлар қўзғолони” да Хаким.
"Темир хотин” да Олим
"Орзулар оғуши” да Бахром
"Ғолиб” да Директор
"Шайтанат” да Шариф Намозов
"Мен бу мен” да Профессор
"Сув ёқалаб” да Жага ва бошқа кўплаб унутилмас образлар яратган.
Унвонлари:
1995 йилда "Ўзбекистонда хизмат кўрсатган артист” фахрий унвонга сазовор бўлди.

Таниқли ўзбек актрисаси Яйра Абдуллаева 1930 йилда Тошкентда туғилган. Ижодий фаолиятини 1944—1945 йилларда Гавҳар Раҳимова раҳбарлигидаги хотин-қизлар ансамблида бошлаб, 1950 йилда А. Островский номидаги Тошкент театр ва рассомлик санъати институтини тугатган. 1950 йилдан Ҳамза номидаги Ўзбек Давлат (ҳозирги Ўзбек Миллий) академик драма театрида ишлаб, Гулнор ("Қутлуғ қон"), Гулбаҳор ("Бой ила хизматчи"), Қорасоч ("Юлдузлар жамоли"), Элейн ("Қонли сароб"), Катерина ("Момақалдироқ"), Мильфордхоним ("Макр ва муҳаббат"), Хемнолини, Камола, Хеменкори ("Ганг дарёсининг қизи"), Марям ("Жазоир — менинг Ватаним") каби ўнлаб рангбаранг образларни яратди. Иззат Султоннинг "Номаълум киши" асаридаги Турғуной ёшлигида онасидан етим қолган, бевафо ота эса уни ташлаб кетган. У бобоси қўлида тарбияланади, ўсиб-улғаяди, ҳаётда ўз йўлини топади.

Яйра Абдуллаева Турғуной характеридаги ақл-заковат, хотин-қизларнинг эрки йўлида шум тақдирга қарши жон-жаҳди билан курашиш каби олижаноб фазилатларни аниқ кўрсатган, Моримото Каорунинг "Ўғирланган умр" асарида эса япон аёлининг оғир ҳаёт йўлини, мураккаб тақдирини психологик теранлик ва ниҳоятда усталик билан очиб берган. Келишган қадди-қомат, гўзал ташқи қиёфа ва ёқимли овозга эга бўлган Яйра Абдуллаева ўз ижодида юз ифодаси, имо-ишора, киноя, пичинг ва бошқа тасвирий воситалардан моҳирона фойдалана олган санъаткордир. Истеъдодли актриса томонидан яратилган Перция ("Юлий Цезарь"), Антигона ("Антигона"), Анита ("Ғариблар"), Нодирабегим (шу номли асар), Мамаева ("Ҳар тўкисда бир айб"), Гавҳаршодбегим ("Мирзо Улуғбек"), Сиёнхоним ("Жонимни ол, жонгинам") ва бошқа етук образлар фақат Яйра Абдуллаева ижодидагина эмас, балки ўзбек театр санъати тарихида ҳам ўзига хос ўрин эгаллади.

Яйра Абдуллаева "Бой ила хизматчи" фильмидаги Гулбаҳор роли билан 1953 йилдан бошлаб ўзбек кино санъатида ўз фаолиятини бошлади, бирин-кетин "Опа сингил Раҳмоновалар" (1954), "Стадионда учрашамиз" (1956), "Ҳамза" (1960), "Виждон амри билан" (1967) каби фильмларда суратга тущди. У кинода яратган Гулбаҳор, Дилдор, Раъно, Саодат ва бошқа образлар ёрқинлиги, жозибаси билан алоҳида диққатга сазовордир. Бу образлар талқинида ҳам актриса ижодининг ўзига ҳос муҳим индивидуал қирралари ярқ этиб кўзга ташланиб туради.

Санъаткор ўзбек кино ва театр санъатида ўз ўрнига, ўз овозига эга бўлган диапозони кенг, қизиқиш доираси катта, маънавий жиҳатдан теран, тиниб-тинчимас, етук актрисадир. У бир неча ўн йиллардан бери Ўзбекистон телевидениесида ҳам фаолият кўрсатиб келмоқда. 1960 йилда яратилган биринчи ўзбек телефильми "Азизахон" даги бош роль, "Зайнаб ва Омон" (1957), "Еттинчи қадаҳ" (1977) телеспекталларидаги Зайнаб, Хоним образлари кенг санъат мухлисларига манзур бўлди. Яйра Абдуллаева 50-йиллардан бери республика радиосида қатнашиб "Театр микрофон олдида", "Бир актёр театри" номли эшиттиришларда фаол иштирок этди.

Эврипиднинг "Медея", Ш.Р.Рашидовнинг "Кашмир қўшиғи", "Қудратли тўлқин", А.С.Пушкиннинг "Дубровский" асарлари асосида тайёрланган радиоспектаклларда Медея, Баҳор, Мария образларини катта маҳорат билан ижро этди. Ибсеннинг "Нора" асари асосида тайёрланган радиоспектаклда у ҳам постановкачи режиссёр, ҳам актёр сифатида қатнашди.

Яйра Абдуллаеванинг сермазмун ва серқирра ижодий фаолияти юксак такдирланди. 1964 йилда актрисага "Ўзбекистон халқ артисти" фахрий унвони берилди. В.Шекспирнинг "Қирол Лир" трагедиясида яратган Регина образи учун 1967 йилда Республика Давлат мукофотага сазовор бўлди.

Яйра Абдуллаева 1998 йилда "Дўстлик" ордени билан мукофотланди.

2019 йил актриса Тошкент шаҳрида вафот этган.

Таниқли ўзбек актрисаси Яйра Абдуллаева 1930 йилда Тошкентда туғилган. Ижодий фаолиятини 1944—1945 йилларда Гавҳар Раҳимова раҳбарлигидаги хотин-қизлар ансамблида бошлаб, 1950 йилда А. Островский номидаги Тошкент театр ва рассомлик санъати институтини тугатган. 1950 йилдан Ҳамза номидаги Ўзбек Давлат (ҳозирги Ўзбек Миллий) академик драма театрида ишлаб, Гулнор ("Қутлуғ қон"), Гулбаҳор ("Бой ила хизматчи"), Қорасоч ("Юлдузлар жамоли"), Элейн ("Қонли сароб"), Катерина ("Момақалдироқ"), Мильфордхоним ("Макр ва муҳаббат"), Хемнолини, Камола, Хеменкори ("Ганг дарёсининг қизи"), Марям ("Жазоир — менинг Ватаним") каби ўнлаб рангбаранг образларни яратди. Иззат Султоннинг "Номаълум киши" асаридаги Турғуной ёшлигида онасидан етим қолган, бевафо ота эса уни ташлаб кетган. У бобоси қўлида тарбияланади, ўсиб-улғаяди, ҳаётда ўз йўлини топади.

Яйра Абдуллаева Турғуной характеридаги ақл-заковат, хотин-қизларнинг эрки йўлида шум тақдирга қарши жон-жаҳди билан курашиш каби олижаноб фазилатларни аниқ кўрсатган, Моримото Каорунинг "Ўғирланган умр" асарида эса япон аёлининг оғир ҳаёт йўлини, мураккаб тақдирини психологик теранлик ва ниҳоятда усталик билан очиб берган. Келишган қадди-қомат, гўзал ташқи қиёфа ва ёқимли овозга эга бўлган Яйра Абдуллаева ўз ижодида юз ифодаси, имо-ишора, киноя, пичинг ва бошқа тасвирий воситалардан моҳирона фойдалана олган санъаткордир. Истеъдодли актриса томонидан яратилган Перция ("Юлий Цезарь"), Антигона ("Антигона"), Анита ("Ғариблар"), Нодирабегим (шу номли асар), Мамаева ("Ҳар тўкисда бир айб"), Гавҳаршодбегим ("Мирзо Улуғбек"), Сиёнхоним ("Жонимни ол, жонгинам") ва бошқа етук образлар фақат Яйра Абдуллаева ижодидагина эмас, балки ўзбек театр санъати тарихида ҳам ўзига хос ўрин эгаллади.

Яйра Абдуллаева "Бой ила хизматчи" фильмидаги Гулбаҳор роли билан 1953 йилдан бошлаб ўзбек кино санъатида ўз фаолиятини бошлади, бирин-кетин "Опа сингил Раҳмоновалар" (1954), "Стадионда учрашамиз" (1956), "Ҳамза" (1960), "Виждон амри билан" (1967) каби фильмларда суратга тущди. У кинода яратган Гулбаҳор, Дилдор, Раъно, Саодат ва бошқа образлар ёрқинлиги, жозибаси билан алоҳида диққатга сазовордир. Бу образлар талқинида ҳам актриса ижодининг ўзига ҳос муҳим индивидуал қирралари ярқ этиб кўзга ташланиб туради.

Санъаткор ўзбек кино ва театр санъатида ўз ўрнига, ўз овозига эга бўлган диапозони кенг, қизиқиш доираси катта, маънавий жиҳатдан теран, тиниб-тинчимас, етук актрисадир. У бир неча ўн йиллардан бери Ўзбекистон телевидениесида ҳам фаолият кўрсатиб келмоқда. 1960 йилда яратилган биринчи ўзбек телефильми "Азизахон" даги бош роль, "Зайнаб ва Омон" (1957), "Еттинчи қадаҳ" (1977) телеспекталларидаги Зайнаб, Хоним образлари кенг санъат мухлисларига манзур бўлди. Яйра Абдуллаева 50-йиллардан бери республика радиосида қатнашиб "Театр микрофон олдида", "Бир актёр театри" номли эшиттиришларда фаол иштирок этди.

Эврипиднинг "Медея", Ш.Р.Рашидовнинг "Кашмир қўшиғи", "Қудратли тўлқин", А.С.Пушкиннинг "Дубровский" асарлари асосида тайёрланган радиоспектаклларда Медея, Баҳор, Мария образларини катта маҳорат билан ижро этди. Ибсеннинг "Нора" асари асосида тайёрланган радиоспектаклда у ҳам постановкачи режиссёр, ҳам актёр сифатида қатнашди.

Яйра Абдуллаеванинг сермазмун ва серқирра ижодий фаолияти юксак такдирланди. 1964 йилда актрисага "Ўзбекистон халқ артисти" фахрий унвони берилди. В.Шекспирнинг "Қирол Лир" трагедиясида яратган Регина образи учун 1967 йилда Республика Давлат мукофотага сазовор бўлди.

Яйра Абдуллаева 1998 йилда "Дўстлик" ордени билан мукофотланди.

2019 йил актриса Тошкент шаҳрида вафот этган.

Таниқли ўзбек актрисаси Яйра Абдуллаева 1930 йилда Тошкентда туғилган. Ижодий фаолиятини 1944—1945 йилларда Гавҳар Раҳимова раҳбарлигидаги хотин-қизлар ансамблида бошлаб, 1950 йилда А. Островский номидаги Тошкент театр ва рассомлик санъати институтини тугатган. 1950 йилдан Ҳамза номидаги Ўзбек Давлат (ҳозирги Ўзбек Миллий) академик драма театрида ишлаб, Гулнор ("Қутлуғ қон"), Гулбаҳор ("Бой ила хизматчи"), Қорасоч ("Юлдузлар жамоли"), Элейн ("Қонли сароб"), Катерина ("Момақалдироқ"), Мильфордхоним ("Макр ва муҳаббат"), Хемнолини, Камола, Хеменкори ("Ганг дарёсининг қизи"), Марям ("Жазоир — менинг Ватаним") каби ўнлаб рангбаранг образларни яратди. Иззат Султоннинг "Номаълум киши" асаридаги Турғуной ёшлигида онасидан етим қолган, бевафо ота эса уни ташлаб кетган. У бобоси қўлида тарбияланади, ўсиб-улғаяди, ҳаётда ўз йўлини топади.

Яйра Абдуллаева Турғуной характеридаги ақл-заковат, хотин-қизларнинг эрки йўлида шум тақдирга қарши жон-жаҳди билан курашиш каби олижаноб фазилатларни аниқ кўрсатган, Моримото Каорунинг "Ўғирланган умр" асарида эса япон аёлининг оғир ҳаёт йўлини, мураккаб тақдирини психологик теранлик ва ниҳоятда усталик билан очиб берган. Келишган қадди-қомат, гўзал ташқи қиёфа ва ёқимли овозга эга бўлган Яйра Абдуллаева ўз ижодида юз ифодаси, имо-ишора, киноя, пичинг ва бошқа тасвирий воситалардан моҳирона фойдалана олган санъаткордир. Истеъдодли актриса томонидан яратилган Перция ("Юлий Цезарь"), Антигона ("Антигона"), Анита ("Ғариблар"), Нодирабегим (шу номли асар), Мамаева ("Ҳар тўкисда бир айб"), Гавҳаршодбегим ("Мирзо Улуғбек"), Сиёнхоним ("Жонимни ол, жонгинам") ва бошқа етук образлар фақат Яйра Абдуллаева ижодидагина эмас, балки ўзбек театр санъати тарихида ҳам ўзига хос ўрин эгаллади.

Яйра Абдуллаева "Бой ила хизматчи" фильмидаги Гулбаҳор роли билан 1953 йилдан бошлаб ўзбек кино санъатида ўз фаолиятини бошлади, бирин-кетин "Опа сингил Раҳмоновалар" (1954), "Стадионда учрашамиз" (1956), "Ҳамза" (1960), "Виждон амри билан" (1967) каби фильмларда суратга тущди. У кинода яратган Гулбаҳор, Дилдор, Раъно, Саодат ва бошқа образлар ёрқинлиги, жозибаси билан алоҳида диққатга сазовордир. Бу образлар талқинида ҳам актриса ижодининг ўзига ҳос муҳим индивидуал қирралари ярқ этиб кўзга ташланиб туради.

Санъаткор ўзбек кино ва театр санъатида ўз ўрнига, ўз овозига эга бўлган диапозони кенг, қизиқиш доираси катта, маънавий жиҳатдан теран, тиниб-тинчимас, етук актрисадир. У бир неча ўн йиллардан бери Ўзбекистон телевидениесида ҳам фаолият кўрсатиб келмоқда. 1960 йилда яратилган биринчи ўзбек телефильми "Азизахон" даги бош роль, "Зайнаб ва Омон" (1957), "Еттинчи қадаҳ" (1977) телеспекталларидаги Зайнаб, Хоним образлари кенг санъат мухлисларига манзур бўлди. Яйра Абдуллаева 50-йиллардан бери республика радиосида қатнашиб "Театр микрофон олдида", "Бир актёр театри" номли эшиттиришларда фаол иштирок этди.

Эврипиднинг "Медея", Ш.Р.Рашидовнинг "Кашмир қўшиғи", "Қудратли тўлқин", А.С.Пушкиннинг "Дубровский" асарлари асосида тайёрланган радиоспектаклларда Медея, Баҳор, Мария образларини катта маҳорат билан ижро этди. Ибсеннинг "Нора" асари асосида тайёрланган радиоспектаклда у ҳам постановкачи режиссёр, ҳам актёр сифатида қатнашди.

Яйра Абдуллаеванинг сермазмун ва серқирра ижодий фаолияти юксак такдирланди. 1964 йилда актрисага "Ўзбекистон халқ артисти" фахрий унвони берилди. В.Шекспирнинг "Қирол Лир" трагедиясида яратган Регина образи учун 1967 йилда Республика Давлат мукофотага сазовор бўлди.

Яйра Абдуллаева 1998 йилда "Дўстлик" ордени билан мукофотланди.

2019 йил актриса Тошкент шаҳрида вафот этган.

Истеъдодли театр актрисаси Рихси Иброҳимова 1937 йилда Тошкент шаҳрида туғилган. 1959 йилда А.Н.Островский номидаги театр ва рассомлик санъати институтининг актёрлик факультетини тугатган. Рихси Иброҳимова актёрлик фаолиятини талабалик даврида 1956 йилда Ҳамза номли Ўзбек Давлат (ҳозирги Ўзбек Миллий) академик драма театрида бошлаган. 1957 йилда театрда Тошхўжа Хўжаев томонидан К.Яшиннинг "Йўлчи юлдуз" драмаси саҳналаштирилади. Спектаклдаги бош роллардан бири — Гуласал ёш актриса Рихси Иброҳимовага топширилади. Бу асарда Рихси Иброҳимова бойнинг хотини гўзал Гуласалнинг оғир қисматини етук истеъдод ва катта куч билан гавдалантиради ва назарга тушади. Ушбу роли учун актриса 1957 йилда Москвада бўлиб ўтган Ёшлар фестивалининг совринига сазовор бўлади.

Шундан бери у муттасил ижодий меҳнат қилишда давом этиб, талай мукаммал ва пухта образлар яратди. У яратган Озода (И.Султон, А.Қобулов, "Имон", 1960), Феруза (М.Шайхзода, А.Гинзбург, "Мирзо Улуғбек", 1962), Гули (Уйғун, Т.Хўжаев, "Алишер Навоий" 1962), Офелия (В.Шекспир, И.Ладигин, "Ҳамлет", 1964), Тиэ (М.Каору, Т.Хўжаев, "Ўғирланган умр"), Корделия (В.Шекспир, H.JIaдигин, "Қирол Лир", 1966), Жамила (Ҳамза, Т.Хўжаев, "Бой ила хизматчи", 1968), Дилором (Э.Воҳидов, Т.Хўжаев, "Олтин девор", 1970), Назокат (Уйғун, Ш.Қаюмов, "Парвона", 1971), Сайёра (Уйғун, О.Хўжаев, Б.Йўлдошев "Абу Райҳон Беруний", 1973), Нелли (В.Дальмор, Б.Йўлдошев, "Ғариблар", 1977), Санобар (Ў.Ўмарбеков, Р.Ҳамидов, "Шошма, қуёш",1978), Эмилия (В.Шекспир, Е.Симонов, "Отел¬ло", 1984), Назми (С.Аҳмад, Р.Ҳамидов, Куёв", 1985), Ойзода (Чингиз Айтматов, Р.Ҳамидов, "Асрга татигулик кун", 1986), Ойша Содиқова (О.Жаҳонова, Р.Хамидов, "Ҳазрати аёл",1987), Ойсара Аҳадова (Туфон Минулин, "Алла", 1991), Гавҳаршодбегим (М.Шайхзода, Т.Азизов "Мирзо Улуғбек", 1990) каби образлар фақат актриса ижодидагина эмас, балки 50—60 йилларда Ҳамза театрида камолга етган истеъдодли санъаткорлар қиёфасини белгилащда ҳам муҳим аҳамиятга эга бўлди.

Таниқли санъаткор Сора Эшонтўраеванинг Ҳамза театри саҳнасида яратган образларини Рихси Иброҳимова 60—80 йилларда ўзига хос услуб, йўналиш ва талқинда саҳнада қайтадан гавдалантира олди ва ўз устозига муносиб шогирд бўлиб қолди. Гули, Офелия, Жамила ва бошқа элга машҳур образларни тилга олганимизда кўз олдимизда фақат Сора Эшонтўраевагина эмас, балки унинг шогирди Рихси Иброҳимова ҳам намоён бўлади. Рихси Иброҳимованинг театр санъатида тутган ўрни ҳам шулар билан белгиланади, қадрланади. Рихси Иброҳимова маънавий маданияти етук, драматик образларни қиёмига етказиб, катта жозиба билан ўйнайдиган, қамрови катта драматик актриса. Ахир, Гули, Феруза, Жамила, Офелия, Эмилия, Корделия каби ҳар томонлама мураккаб фожиали образларни тўлақонли равишда меъёрига етказиб ижро этиш ҳар қандай актрисага ҳам насиб этавермайди.

Бу шараф ва бахт Рихси Иброҳимовага насиб этди. Актриса Мустақиллик йилларида Меҳри ая (О.Ёқубов, "Бир кошона сирлари", Биби Салима ( Э.Хушвақтов, "Машраб"), Ҳури ая (Ҳ.Расул, "Боши қотган ошиқлар") каби образларни яратди. Pиxcи Иброҳимова ижоди сермазмун ва кўп қирралидир. У 1940 йилдан бери Ўзбекистон радиосида фаол қатнашиб, бир неча эшиттиришларни олиб бормоқда.

Актриса 1950 — 1975 йилларда Ўзбекистон халқ артисти Сурат Пўлатов билан "Ёшлик", "Табассум" радиожурналларини олиб борди, ўзи мустақил равишда "Дугоналар" радиоэшиттиришида бошловчилик қилди. "Тилла узук", "Она қалби", "Гулшан", "Солдат беваси", "Наъматак", "Калашников ҳақида қисса", "Орзу чашмаси", "Бегона", "Кампирлар сим қоқди", "Уни Фарҳод дер эдилар" каби радиопостановкаларда бош ролларни ижро этди. Рихси Иброҳимова телевидениеда узоқ йиллар "Оталар сўзи — ақлнинг кўзи" кўрсатувида ҳам қатнашди. "Қизлар", "Жафо қилма", "Қаҳвахона гули", (С.Аҳмад) Гирдоб (Ў.Ўсмонов), "Навоий", "Диёнат", "Жалолиддин Мангуберди", "Ўзганинг онаси", "Кеча ва кундуз", "Бобур", "Дунёнинг ишлари", "Вафодор", "Фарғона тонг отгунча", "Hyp қидириб" каби телевизион спектаклларда асосий ролларни ўйнади. Рихси Иброҳимова кино санъатида ҳам самарали меҳнат қилди. Етти юздан ортиқ бадиий фильмларнинг дубляжида фаол қатнашди, қатор бадиий фильмларда суратга тушди. Ойхон (Ҳ.Ахмар, "Интеграл", 1967), Шум боланинг онаси (Д.Салимов, "Шум бола", 1968), Бўстон (М.Абзалов, "Келинлар қўзғолони", 1985), Қайнона (Э.Эшмуҳамедов, "Фалажлик", 1989), судья (Ф.Ҳайдаров, "Чантра Мори",1990), Рихсихон ая (М.Муҳимов, "Сени излаб", 1990), Она (Ф.Мусажонов, МАбзалов, "Сени кутаман", 1990), Хосият (Ю.Розиқов, "Ёнаётган фаришта", 1991), Кампир (С.Эргашев, "Юзсиз", 1992), Отин ойи (Ф.Ҳайдаров, "Гуноҳ", 1993), Кампир (А.Қосимов, "Нозигим", 1992, телефильм) каби образлар актрисанинг кинодаги улкан меҳнати самарасидир.

Рихси Иброҳимова фақат актёрлик фаолияти билан машғул бўлмасдан, ҳозирги замон театр санъатининг муҳим ва долзарб амалий муаммолари ҳақидаги мақолалари билан вақтли матбуотда қатнашиб туради. У радио, телевидениеда ташкил қилинадиган ижодий мулоқотларда ўз фикр-мулоҳазалари билан чиқади. Телевидение орқали бериладиган "Ўзбекистон санъати усталари" эшиттиришида ҳам фаол иштирок этади. Бир сўз билан айтганда, ижодий жараёндан у ҳеч вақт четда турмаган. Рихси Иброҳимова— яхши жамоатчи. У 60—70 йилларда Халқ депутатлари туман кенгаши ноиби бўлган. У Театр ижодкорлари уюшмаси ва унинг бадиий кенгаши аъзоси, шаҳар хотин-қизлар кенгашининг бюро аъзосидир. Рихси Иброҳимовага 1979 йилда "Ўзбекистон халқ артисти" фахрий унвони берилди. У 1997 йилда "Меҳнат шуҳрати" ордени билан тақдирланди.

Истеъдодли театр актрисаси Рихси Иброҳимова 1937 йилда Тошкент шаҳрида туғилган. 1959 йилда А.Н.Островский номидаги театр ва рассомлик санъати институтининг актёрлик факультетини тугатган. Рихси Иброҳимова актёрлик фаолиятини талабалик даврида 1956 йилда Ҳамза номли Ўзбек Давлат (ҳозирги Ўзбек Миллий) академик драма театрида бошлаган. 1957 йилда театрда Тошхўжа Хўжаев томонидан К.Яшиннинг "Йўлчи юлдуз" драмаси саҳналаштирилади. Спектаклдаги бош роллардан бири — Гуласал ёш актриса Рихси Иброҳимовага топширилади. Бу асарда Рихси Иброҳимова бойнинг хотини гўзал Гуласалнинг оғир қисматини етук истеъдод ва катта куч билан гавдалантиради ва назарга тушади. Ушбу роли учун актриса 1957 йилда Москвада бўлиб ўтган Ёшлар фестивалининг совринига сазовор бўлади.

Шундан бери у муттасил ижодий меҳнат қилишда давом этиб, талай мукаммал ва пухта образлар яратди. У яратган Озода (И.Султон, А.Қобулов, "Имон", 1960), Феруза (М.Шайхзода, А.Гинзбург, "Мирзо Улуғбек", 1962), Гули (Уйғун, Т.Хўжаев, "Алишер Навоий" 1962), Офелия (В.Шекспир, И.Ладигин, "Ҳамлет", 1964), Тиэ (М.Каору, Т.Хўжаев, "Ўғирланган умр"), Корделия (В.Шекспир, H.JIaдигин, "Қирол Лир", 1966), Жамила (Ҳамза, Т.Хўжаев, "Бой ила хизматчи", 1968), Дилором (Э.Воҳидов, Т.Хўжаев, "Олтин девор", 1970), Назокат (Уйғун, Ш.Қаюмов, "Парвона", 1971), Сайёра (Уйғун, О.Хўжаев, Б.Йўлдошев "Абу Райҳон Беруний", 1973), Нелли (В.Дальмор, Б.Йўлдошев, "Ғариблар", 1977), Санобар (Ў.Ўмарбеков, Р.Ҳамидов, "Шошма, қуёш",1978), Эмилия (В.Шекспир, Е.Симонов, "Отел¬ло", 1984), Назми (С.Аҳмад, Р.Ҳамидов, Куёв", 1985), Ойзода (Чингиз Айтматов, Р.Ҳамидов, "Асрга татигулик кун", 1986), Ойша Содиқова (О.Жаҳонова, Р.Хамидов, "Ҳазрати аёл",1987), Ойсара Аҳадова (Туфон Минулин, "Алла", 1991), Гавҳаршодбегим (М.Шайхзода, Т.Азизов "Мирзо Улуғбек", 1990) каби образлар фақат актриса ижодидагина эмас, балки 50—60 йилларда Ҳамза театрида камолга етган истеъдодли санъаткорлар қиёфасини белгилащда ҳам муҳим аҳамиятга эга бўлди.

Таниқли санъаткор Сора Эшонтўраеванинг Ҳамза театри саҳнасида яратган образларини Рихси Иброҳимова 60—80 йилларда ўзига хос услуб, йўналиш ва талқинда саҳнада қайтадан гавдалантира олди ва ўз устозига муносиб шогирд бўлиб қолди. Гули, Офелия, Жамила ва бошқа элга машҳур образларни тилга олганимизда кўз олдимизда фақат Сора Эшонтўраевагина эмас, балки унинг шогирди Рихси Иброҳимова ҳам намоён бўлади. Рихси Иброҳимованинг театр санъатида тутган ўрни ҳам шулар билан белгиланади, қадрланади. Рихси Иброҳимова маънавий маданияти етук, драматик образларни қиёмига етказиб, катта жозиба билан ўйнайдиган, қамрови катта драматик актриса. Ахир, Гули, Феруза, Жамила, Офелия, Эмилия, Корделия каби ҳар томонлама мураккаб фожиали образларни тўлақонли равишда меъёрига етказиб ижро этиш ҳар қандай актрисага ҳам насиб этавермайди.

Бу шараф ва бахт Рихси Иброҳимовага насиб этди. Актриса Мустақиллик йилларида Меҳри ая (О.Ёқубов, "Бир кошона сирлари", Биби Салима ( Э.Хушвақтов, "Машраб"), Ҳури ая (Ҳ.Расул, "Боши қотган ошиқлар") каби образларни яратди. Pиxcи Иброҳимова ижоди сермазмун ва кўп қирралидир. У 1940 йилдан бери Ўзбекистон радиосида фаол қатнашиб, бир неча эшиттиришларни олиб бормоқда.

Актриса 1950 — 1975 йилларда Ўзбекистон халқ артисти Сурат Пўлатов билан "Ёшлик", "Табассум" радиожурналларини олиб борди, ўзи мустақил равишда "Дугоналар" радиоэшиттиришида бошловчилик қилди. "Тилла узук", "Она қалби", "Гулшан", "Солдат беваси", "Наъматак", "Калашников ҳақида қисса", "Орзу чашмаси", "Бегона", "Кампирлар сим қоқди", "Уни Фарҳод дер эдилар" каби радиопостановкаларда бош ролларни ижро этди. Рихси Иброҳимова телевидениеда узоқ йиллар "Оталар сўзи — ақлнинг кўзи" кўрсатувида ҳам қатнашди. "Қизлар", "Жафо қилма", "Қаҳвахона гули", (С.Аҳмад) Гирдоб (Ў.Ўсмонов), "Навоий", "Диёнат", "Жалолиддин Мангуберди", "Ўзганинг онаси", "Кеча ва кундуз", "Бобур", "Дунёнинг ишлари", "Вафодор", "Фарғона тонг отгунча", "Hyp қидириб" каби телевизион спектаклларда асосий ролларни ўйнади. Рихси Иброҳимова кино санъатида ҳам самарали меҳнат қилди. Етти юздан ортиқ бадиий фильмларнинг дубляжида фаол қатнашди, қатор бадиий фильмларда суратга тушди. Ойхон (Ҳ.Ахмар, "Интеграл", 1967), Шум боланинг онаси (Д.Салимов, "Шум бола", 1968), Бўстон (М.Абзалов, "Келинлар қўзғолони", 1985), Қайнона (Э.Эшмуҳамедов, "Фалажлик", 1989), судья (Ф.Ҳайдаров, "Чантра Мори",1990), Рихсихон ая (М.Муҳимов, "Сени излаб", 1990), Она (Ф.Мусажонов, МАбзалов, "Сени кутаман", 1990), Хосият (Ю.Розиқов, "Ёнаётган фаришта", 1991), Кампир (С.Эргашев, "Юзсиз", 1992), Отин ойи (Ф.Ҳайдаров, "Гуноҳ", 1993), Кампир (А.Қосимов, "Нозигим", 1992, телефильм) каби образлар актрисанинг кинодаги улкан меҳнати самарасидир.

Рихси Иброҳимова фақат актёрлик фаолияти билан машғул бўлмасдан, ҳозирги замон театр санъатининг муҳим ва долзарб амалий муаммолари ҳақидаги мақолалари билан вақтли матбуотда қатнашиб туради. У радио, телевидениеда ташкил қилинадиган ижодий мулоқотларда ўз фикр-мулоҳазалари билан чиқади. Телевидение орқали бериладиган "Ўзбекистон санъати усталари" эшиттиришида ҳам фаол иштирок этади. Бир сўз билан айтганда, ижодий жараёндан у ҳеч вақт четда турмаган. Рихси Иброҳимова— яхши жамоатчи. У 60—70 йилларда Халқ депутатлари туман кенгаши ноиби бўлган. У Театр ижодкорлари уюшмаси ва унинг бадиий кенгаши аъзоси, шаҳар хотин-қизлар кенгашининг бюро аъзосидир. Рихси Иброҳимовага 1979 йилда "Ўзбекистон халқ артисти" фахрий унвони берилди. У 1997 йилда "Меҳнат шуҳрати" ордени билан тақдирланди.

Истеъдодли театр актрисаси Рихси Иброҳимова 1937 йилда Тошкент шаҳрида туғилган. 1959 йилда А.Н.Островский номидаги театр ва рассомлик санъати институтининг актёрлик факультетини тугатган. Рихси Иброҳимова актёрлик фаолиятини талабалик даврида 1956 йилда Ҳамза номли Ўзбек Давлат (ҳозирги Ўзбек Миллий) академик драма театрида бошлаган. 1957 йилда театрда Тошхўжа Хўжаев томонидан К.Яшиннинг "Йўлчи юлдуз" драмаси саҳналаштирилади. Спектаклдаги бош роллардан бири — Гуласал ёш актриса Рихси Иброҳимовага топширилади. Бу асарда Рихси Иброҳимова бойнинг хотини гўзал Гуласалнинг оғир қисматини етук истеъдод ва катта куч билан гавдалантиради ва назарга тушади. Ушбу роли учун актриса 1957 йилда Москвада бўлиб ўтган Ёшлар фестивалининг совринига сазовор бўлади.

Шундан бери у муттасил ижодий меҳнат қилишда давом этиб, талай мукаммал ва пухта образлар яратди. У яратган Озода (И.Султон, А.Қобулов, "Имон", 1960), Феруза (М.Шайхзода, А.Гинзбург, "Мирзо Улуғбек", 1962), Гули (Уйғун, Т.Хўжаев, "Алишер Навоий" 1962), Офелия (В.Шекспир, И.Ладигин, "Ҳамлет", 1964), Тиэ (М.Каору, Т.Хўжаев, "Ўғирланган умр"), Корделия (В.Шекспир, H.JIaдигин, "Қирол Лир", 1966), Жамила (Ҳамза, Т.Хўжаев, "Бой ила хизматчи", 1968), Дилором (Э.Воҳидов, Т.Хўжаев, "Олтин девор", 1970), Назокат (Уйғун, Ш.Қаюмов, "Парвона", 1971), Сайёра (Уйғун, О.Хўжаев, Б.Йўлдошев "Абу Райҳон Беруний", 1973), Нелли (В.Дальмор, Б.Йўлдошев, "Ғариблар", 1977), Санобар (Ў.Ўмарбеков, Р.Ҳамидов, "Шошма, қуёш",1978), Эмилия (В.Шекспир, Е.Симонов, "Отел¬ло", 1984), Назми (С.Аҳмад, Р.Ҳамидов, Куёв", 1985), Ойзода (Чингиз Айтматов, Р.Ҳамидов, "Асрга татигулик кун", 1986), Ойша Содиқова (О.Жаҳонова, Р.Хамидов, "Ҳазрати аёл",1987), Ойсара Аҳадова (Туфон Минулин, "Алла", 1991), Гавҳаршодбегим (М.Шайхзода, Т.Азизов "Мирзо Улуғбек", 1990) каби образлар фақат актриса ижодидагина эмас, балки 50—60 йилларда Ҳамза театрида камолга етган истеъдодли санъаткорлар қиёфасини белгилащда ҳам муҳим аҳамиятга эга бўлди.

Таниқли санъаткор Сора Эшонтўраеванинг Ҳамза театри саҳнасида яратган образларини Рихси Иброҳимова 60—80 йилларда ўзига хос услуб, йўналиш ва талқинда саҳнада қайтадан гавдалантира олди ва ўз устозига муносиб шогирд бўлиб қолди. Гули, Офелия, Жамила ва бошқа элга машҳур образларни тилга олганимизда кўз олдимизда фақат Сора Эшонтўраевагина эмас, балки унинг шогирди Рихси Иброҳимова ҳам намоён бўлади. Рихси Иброҳимованинг театр санъатида тутган ўрни ҳам шулар билан белгиланади, қадрланади. Рихси Иброҳимова маънавий маданияти етук, драматик образларни қиёмига етказиб, катта жозиба билан ўйнайдиган, қамрови катта драматик актриса. Ахир, Гули, Феруза, Жамила, Офелия, Эмилия, Корделия каби ҳар томонлама мураккаб фожиали образларни тўлақонли равишда меъёрига етказиб ижро этиш ҳар қандай актрисага ҳам насиб этавермайди.

Бу шараф ва бахт Рихси Иброҳимовага насиб этди. Актриса Мустақиллик йилларида Меҳри ая (О.Ёқубов, "Бир кошона сирлари", Биби Салима ( Э.Хушвақтов, "Машраб"), Ҳури ая (Ҳ.Расул, "Боши қотган ошиқлар") каби образларни яратди. Pиxcи Иброҳимова ижоди сермазмун ва кўп қирралидир. У 1940 йилдан бери Ўзбекистон радиосида фаол қатнашиб, бир неча эшиттиришларни олиб бормоқда.

Актриса 1950 — 1975 йилларда Ўзбекистон халқ артисти Сурат Пўлатов билан "Ёшлик", "Табассум" радиожурналларини олиб борди, ўзи мустақил равишда "Дугоналар" радиоэшиттиришида бошловчилик қилди. "Тилла узук", "Она қалби", "Гулшан", "Солдат беваси", "Наъматак", "Калашников ҳақида қисса", "Орзу чашмаси", "Бегона", "Кампирлар сим қоқди", "Уни Фарҳод дер эдилар" каби радиопостановкаларда бош ролларни ижро этди. Рихси Иброҳимова телевидениеда узоқ йиллар "Оталар сўзи — ақлнинг кўзи" кўрсатувида ҳам қатнашди. "Қизлар", "Жафо қилма", "Қаҳвахона гули", (С.Аҳмад) Гирдоб (Ў.Ўсмонов), "Навоий", "Диёнат", "Жалолиддин Мангуберди", "Ўзганинг онаси", "Кеча ва кундуз", "Бобур", "Дунёнинг ишлари", "Вафодор", "Фарғона тонг отгунча", "Hyp қидириб" каби телевизион спектаклларда асосий ролларни ўйнади. Рихси Иброҳимова кино санъатида ҳам самарали меҳнат қилди. Етти юздан ортиқ бадиий фильмларнинг дубляжида фаол қатнашди, қатор бадиий фильмларда суратга тушди. Ойхон (Ҳ.Ахмар, "Интеграл", 1967), Шум боланинг онаси (Д.Салимов, "Шум бола", 1968), Бўстон (М.Абзалов, "Келинлар қўзғолони", 1985), Қайнона (Э.Эшмуҳамедов, "Фалажлик", 1989), судья (Ф.Ҳайдаров, "Чантра Мори",1990), Рихсихон ая (М.Муҳимов, "Сени излаб", 1990), Она (Ф.Мусажонов, МАбзалов, "Сени кутаман", 1990), Хосият (Ю.Розиқов, "Ёнаётган фаришта", 1991), Кампир (С.Эргашев, "Юзсиз", 1992), Отин ойи (Ф.Ҳайдаров, "Гуноҳ", 1993), Кампир (А.Қосимов, "Нозигим", 1992, телефильм) каби образлар актрисанинг кинодаги улкан меҳнати самарасидир.

Рихси Иброҳимова фақат актёрлик фаолияти билан машғул бўлмасдан, ҳозирги замон театр санъатининг муҳим ва долзарб амалий муаммолари ҳақидаги мақолалари билан вақтли матбуотда қатнашиб туради. У радио, телевидениеда ташкил қилинадиган ижодий мулоқотларда ўз фикр-мулоҳазалари билан чиқади. Телевидение орқали бериладиган "Ўзбекистон санъати усталари" эшиттиришида ҳам фаол иштирок этади. Бир сўз билан айтганда, ижодий жараёндан у ҳеч вақт четда турмаган. Рихси Иброҳимова— яхши жамоатчи. У 60—70 йилларда Халқ депутатлари туман кенгаши ноиби бўлган. У Театр ижодкорлари уюшмаси ва унинг бадиий кенгаши аъзоси, шаҳар хотин-қизлар кенгашининг бюро аъзосидир. Рихси Иброҳимовага 1979 йилда "Ўзбекистон халқ артисти" фахрий унвони берилди. У 1997 йилда "Меҳнат шуҳрати" ордени билан тақдирланди.

Тўти Юсупова 1936 йилда Самарқанд вилоятида таваллуд топган. 1957 йилдан театрда фаолият кўрсатади. 1970 йили "Ўзбекистонда хизмат кўрсатган артист”, 1993 йили "Ўзбекистон халқ артисти” фахрий унвонлари билан мукофотланган. 2000 йили "Эл-юрт хурмати” ордени, 2014 йили "Фидокорона хизматлари учун” ордени билан мукофотланган.

1957 йилдан ўз ижодини бошлаган Тўти Юсупова, то шу кунларга қадар самарали меҳнат қилиб, юзга яқин спектакль, телерадиоспектаклларда роллар ўйнади, ажойиб ўзбек аёллари, оналари образларини яратди. Актриса устозлари машҳур режиссёр А.Тинзбург, Тошхўжа Хўжаевлардан кўп нарса ўрганади, ўз устида тинмай изланади, ишлайди ва санъатда ўз ўрнини топади. Тўти Юсупова турли миллат аёлларининг характерларини, феъл-атворларини саҳнада катта жозиба, кучли истеъдод ва иқгидор билан ёрқин гавдалантирди. Луиза (Шиллер, "Макр ва муҳаббат"), Қорасоч (Уйғун, "Шубҳа"), Фусако (М.Каору, "Ўғирланган умр"), Убайда (Уйғун, "Қотил"), Хонзода (Ҳамза, "Бой ила хизматчи"), Раҳима (Ў.Умарбеков, "Комиссия"), Фотима ("Шошма, қуёш"), Сотти (Саид Аҳмад, "Келинлар қўзғолони"), Нодира (Т.Тўла, "Нодирабегим"), Ҳафиза (А.Қахдор, "Шоҳи сўзана") ва бошқа образлар актрисанинг энг севимли роллари бўлиб, унинг ижодида алоҳида ўрин тутади.

Тўти Юсупова бағритош, қахриқаттиқ, қаттиққўл, сатанг аёлларни ҳам, сахий, меҳрибон ва муштипар аёллар ҳамда оналарни ҳам усталик, катта эҳтирос билан гавдалантирувчи актрисадир. Тўти Юсуповани кенг жамоатчиликка жуда яқиндан танитган образ бу "Келинлар қўзғолони" комедиясидаги Сотти образидир. Актриса Сотти характеридаги чақимчилик, иккиюзламачилик ва Фармонбибига садоқат каби хусусиятларни ниҳоятда моҳирлик билан кўрсата олган.

Тўти Юсупова ижоди радио ва телевидение билан ҳам узвий боғлиқцир. У О.Ёқубовнинг "Муқаддас", А.С.Пушкиннинг "Дубровский", А.Мухторнинг "Самандар", Ў.Ҳошимовнинг "Дунёнинг ишлари", С.Зуннунованинг "Қора кўзлар", "Руҳ билан суҳбат" каби асарлари асосида тайёрланган радиоспектаклларда, "Театр микрофон олдида" эшиттиришларида ўнлаб роллар ижро этди.

Телевидениеда эса қатор телеспектакль ва видеофильмларда ўзбек аёллари, оналари образларини яратди. Онахон (А.Мухтор, "Опа-сингиллар"), Рисолат (С.Аҳмад, "Уфқ"), Салима (О.Ёқубов, "Диёнат"), Раҳбар (Ҳ.Султонов, "Мозийдан бир саҳифа"), Она (З.Мусоқов, "Аёл зоти"), Эна ("Тоғлик куёв") ва бошқалар актрисанинг телевидениедаги ижодининг маҳсулидир.

Тўти Юсупованинг кенг маданий жамоатчиликка танилишида телевидениенинг роли катта бўлди. Бу ҳақда унинг ўзи, "Оталар сўзи—аклнинг кўзи" кўрсатуви мени ўзбек хонадонига олиб кирди",—дейди. Тўти Юсупова кинода ҳам қатнашиб "Тўланган қарз"да Зеби, "Қора мушук"да Салима, "Абдуллажон"да Холида, "Ипак дарахти"да Тўти, "Сени излаб"да Она, "Ойижон"да Бувижон, "Дилхирож"да Момо ролларини ижро этди. "Ўзбекфильм" да юздан ортиқ бадиий фильмларга овоз берди.

Тўти Юсупова 1936 йилда Самарқанд вилоятида таваллуд топган. 1957 йилдан театрда фаолият кўрсатади. 1970 йили "Ўзбекистонда хизмат кўрсатган артист”, 1993 йили "Ўзбекистон халқ артисти” фахрий унвонлари билан мукофотланган. 2000 йили "Эл-юрт хурмати” ордени, 2014 йили "Фидокорона хизматлари учун” ордени билан мукофотланган.

1957 йилдан ўз ижодини бошлаган Тўти Юсупова, то шу кунларга қадар самарали меҳнат қилиб, юзга яқин спектакль, телерадиоспектаклларда роллар ўйнади, ажойиб ўзбек аёллари, оналари образларини яратди. Актриса устозлари машҳур режиссёр А.Тинзбург, Тошхўжа Хўжаевлардан кўп нарса ўрганади, ўз устида тинмай изланади, ишлайди ва санъатда ўз ўрнини топади. Тўти Юсупова турли миллат аёлларининг характерларини, феъл-атворларини саҳнада катта жозиба, кучли истеъдод ва иқгидор билан ёрқин гавдалантирди. Луиза (Шиллер, "Макр ва муҳаббат"), Қорасоч (Уйғун, "Шубҳа"), Фусако (М.Каору, "Ўғирланган умр"), Убайда (Уйғун, "Қотил"), Хонзода (Ҳамза, "Бой ила хизматчи"), Раҳима (Ў.Умарбеков, "Комиссия"), Фотима ("Шошма, қуёш"), Сотти (Саид Аҳмад, "Келинлар қўзғолони"), Нодира (Т.Тўла, "Нодирабегим"), Ҳафиза (А.Қахдор, "Шоҳи сўзана") ва бошқа образлар актрисанинг энг севимли роллари бўлиб, унинг ижодида алоҳида ўрин тутади.

Тўти Юсупова бағритош, қахриқаттиқ, қаттиққўл, сатанг аёлларни ҳам, сахий, меҳрибон ва муштипар аёллар ҳамда оналарни ҳам усталик, катта эҳтирос билан гавдалантирувчи актрисадир. Тўти Юсуповани кенг жамоатчиликка жуда яқиндан танитган образ бу "Келинлар қўзғолони" комедиясидаги Сотти образидир. Актриса Сотти характеридаги чақимчилик, иккиюзламачилик ва Фармонбибига садоқат каби хусусиятларни ниҳоятда моҳирлик билан кўрсата олган.

Тўти Юсупова ижоди радио ва телевидение билан ҳам узвий боғлиқцир. У О.Ёқубовнинг "Муқаддас", А.С.Пушкиннинг "Дубровский", А.Мухторнинг "Самандар", Ў.Ҳошимовнинг "Дунёнинг ишлари", С.Зуннунованинг "Қора кўзлар", "Руҳ билан суҳбат" каби асарлари асосида тайёрланган радиоспектаклларда, "Театр микрофон олдида" эшиттиришларида ўнлаб роллар ижро этди.

Телевидениеда эса қатор телеспектакль ва видеофильмларда ўзбек аёллари, оналари образларини яратди. Онахон (А.Мухтор, "Опа-сингиллар"), Рисолат (С.Аҳмад, "Уфқ"), Салима (О.Ёқубов, "Диёнат"), Раҳбар (Ҳ.Султонов, "Мозийдан бир саҳифа"), Она (З.Мусоқов, "Аёл зоти"), Эна ("Тоғлик куёв") ва бошқалар актрисанинг телевидениедаги ижодининг маҳсулидир.

Тўти Юсупованинг кенг маданий жамоатчиликка танилишида телевидениенинг роли катта бўлди. Бу ҳақда унинг ўзи, "Оталар сўзи—аклнинг кўзи" кўрсатуви мени ўзбек хонадонига олиб кирди",—дейди. Тўти Юсупова кинода ҳам қатнашиб "Тўланган қарз"да Зеби, "Қора мушук"да Салима, "Абдуллажон"да Холида, "Ипак дарахти"да Тўти, "Сени излаб"да Она, "Ойижон"да Бувижон, "Дилхирож"да Момо ролларини ижро этди. "Ўзбекфильм" да юздан ортиқ бадиий фильмларга овоз берди.

Тўти Юсупова 1936 йилда Самарқанд вилоятида таваллуд топган. 1957 йилдан театрда фаолият кўрсатади. 1970 йили "Ўзбекистонда хизмат кўрсатган артист”, 1993 йили "Ўзбекистон халқ артисти” фахрий унвонлари билан мукофотланган. 2000 йили "Эл-юрт хурмати” ордени, 2014 йили "Фидокорона хизматлари учун” ордени билан мукофотланган.

1957 йилдан ўз ижодини бошлаган Тўти Юсупова, то шу кунларга қадар самарали меҳнат қилиб, юзга яқин спектакль, телерадиоспектаклларда роллар ўйнади, ажойиб ўзбек аёллари, оналари образларини яратди. Актриса устозлари машҳур режиссёр А.Тинзбург, Тошхўжа Хўжаевлардан кўп нарса ўрганади, ўз устида тинмай изланади, ишлайди ва санъатда ўз ўрнини топади. Тўти Юсупова турли миллат аёлларининг характерларини, феъл-атворларини саҳнада катта жозиба, кучли истеъдод ва иқгидор билан ёрқин гавдалантирди. Луиза (Шиллер, "Макр ва муҳаббат"), Қорасоч (Уйғун, "Шубҳа"), Фусако (М.Каору, "Ўғирланган умр"), Убайда (Уйғун, "Қотил"), Хонзода (Ҳамза, "Бой ила хизматчи"), Раҳима (Ў.Умарбеков, "Комиссия"), Фотима ("Шошма, қуёш"), Сотти (Саид Аҳмад, "Келинлар қўзғолони"), Нодира (Т.Тўла, "Нодирабегим"), Ҳафиза (А.Қахдор, "Шоҳи сўзана") ва бошқа образлар актрисанинг энг севимли роллари бўлиб, унинг ижодида алоҳида ўрин тутади.

Тўти Юсупова бағритош, қахриқаттиқ, қаттиққўл, сатанг аёлларни ҳам, сахий, меҳрибон ва муштипар аёллар ҳамда оналарни ҳам усталик, катта эҳтирос билан гавдалантирувчи актрисадир. Тўти Юсуповани кенг жамоатчиликка жуда яқиндан танитган образ бу "Келинлар қўзғолони" комедиясидаги Сотти образидир. Актриса Сотти характеридаги чақимчилик, иккиюзламачилик ва Фармонбибига садоқат каби хусусиятларни ниҳоятда моҳирлик билан кўрсата олган.

Тўти Юсупова ижоди радио ва телевидение билан ҳам узвий боғлиқцир. У О.Ёқубовнинг "Муқаддас", А.С.Пушкиннинг "Дубровский", А.Мухторнинг "Самандар", Ў.Ҳошимовнинг "Дунёнинг ишлари", С.Зуннунованинг "Қора кўзлар", "Руҳ билан суҳбат" каби асарлари асосида тайёрланган радиоспектаклларда, "Театр микрофон олдида" эшиттиришларида ўнлаб роллар ижро этди.

Телевидениеда эса қатор телеспектакль ва видеофильмларда ўзбек аёллари, оналари образларини яратди. Онахон (А.Мухтор, "Опа-сингиллар"), Рисолат (С.Аҳмад, "Уфқ"), Салима (О.Ёқубов, "Диёнат"), Раҳбар (Ҳ.Султонов, "Мозийдан бир саҳифа"), Она (З.Мусоқов, "Аёл зоти"), Эна ("Тоғлик куёв") ва бошқалар актрисанинг телевидениедаги ижодининг маҳсулидир.

Тўти Юсупованинг кенг маданий жамоатчиликка танилишида телевидениенинг роли катта бўлди. Бу ҳақда унинг ўзи, "Оталар сўзи—аклнинг кўзи" кўрсатуви мени ўзбек хонадонига олиб кирди",—дейди. Тўти Юсупова кинода ҳам қатнашиб "Тўланган қарз"да Зеби, "Қора мушук"да Салима, "Абдуллажон"да Холида, "Ипак дарахти"да Тўти, "Сени излаб"да Она, "Ойижон"да Бувижон, "Дилхирож"да Момо ролларини ижро этди. "Ўзбекфильм" да юздан ортиқ бадиий фильмларга овоз берди.

1946 йил 2 ноябрда Тошкентда туғилган. 1969 йилда «Ўзбекфильм» қошидаги театр студиясини, 1971 йилда Тошкент Давлат санъат институтининг «Театр ва кино актёри» факультетини тугатган.

Саидкомил Умаровнинг ижоди талабалик йилларидаёқ бошланган эди. Ҳ.Файзиевнинг «Ой бориб, омон қайт» (1969) бадиий фильмидаги Элмурод у яратган дастлабки образ бўлди. Саидкомил Умаров институтни битириши биланоқ Олим Хўжаев таклифига биноан Ҳамза театрига актёр сифатида ишга қабул қилинди ва ўттиз йилдан бери шу ижодий жамоада меҳнат қилмоқда.

Бу даврда у Карл Моор (Шиллер, «Қароқчилар»), Абдураҳмон (М.Авезов, «Абай»), Розий (Уйғун, «Зебуннисо»), Кассио (Шекспир, «Отелло»), Мансур (Иброҳимбеков, «Кўк эшик ортидаги аёл»), Одамшоҳ (М.Карим, «Оловни ташлама, Прометей»), Қобил (С.Имомов, «Шайтон ва фаришта»), Улфатсарой (Фитрат, «Абулфайзхон»), Маҳмудхон (П.Қодиров, «Юлдузли тунлар»), Ташрифчи (Дроздов, «Сўнгги қабул»), Куёв (У.Назаров, «Ойна»), Моний (А.Навоий, «Сабъаи сайёр»), Қалли (Мукеев, «Ҳаётдан тўйган тун») каби образларни яратди. Кинода эса Миркомил Миршаропов (К.Ёрматов, «Узоқ ва яқин йиллар»). Ғофуров (Ройзман, «Пароль—Отель Регина»), Султонов («Оно» "Грузияфильм"), Маҳмуд Қошғарий (А.Қосимов, «Йўл бўлсин», «Ўзбектелефильм»), Қозикалон («Лафз») каби ролларни ижро этди.

Саидкомил Умаровнинг кенг томошабинлар оммасига яқиндан танилишида телевидениенинг роли бениҳоя катта бўлди. У Ўзбекистон телевидениесида суратга олинган қатор телеспектакль, видеофильм ва телевизион фильмларда роллар ижро этиб, ҳар бир ўзбек хонадонига кириб борди. Алишер Навоий (Ойбек, «Гули ва Навоий»), Меъмор Фазлиддин (П.Қодиров, «Бобур»), Мирёқуб (Чўлпон, «Кеча ва кундуз»), Бош врач (М.Исмоил, «Янги ой чиққан кеча»), Гаспринский (Бақо Содиқов, «Фидойилар»), Абдушукур (Ойбек, М.Маҳкамов, «Қутлуғ қон») ва кўп сериялик "Муаллим" видеофильмида Муаллим, «Дунёнинг ишлари» (Ў.Ҳошимов) видеофильмида Муаллиф ролларини қиёмига етказиб ижро этди.

Республика радиосида магнит тасмаларига туширилган радиоспектаклларда фаол қатнашди. Саидкомил Умаров Миллий театрнинг етакчи актёрларидан. Унинг хар бир ўйнаган роли театр жамоаси ва томошабинлар томонидан юксак бахоланади.

Саидкомил Умаровнинг ижодий меҳнати муносиб баҳоланди. У 2000 йилда «Ўзбекистон халқ артисти» фахрий унвони билан тақдирланди.

1946 йил 2 ноябрда Тошкентда туғилган. 1969 йилда «Ўзбекфильм» қошидаги театр студиясини, 1971 йилда Тошкент Давлат санъат институтининг «Театр ва кино актёри» факультетини тугатган.

Саидкомил Умаровнинг ижоди талабалик йилларидаёқ бошланган эди. Ҳ.Файзиевнинг «Ой бориб, омон қайт» (1969) бадиий фильмидаги Элмурод у яратган дастлабки образ бўлди. Саидкомил Умаров институтни битириши биланоқ Олим Хўжаев таклифига биноан Ҳамза театрига актёр сифатида ишга қабул қилинди ва ўттиз йилдан бери шу ижодий жамоада меҳнат қилмоқда.

Бу даврда у Карл Моор (Шиллер, «Қароқчилар»), Абдураҳмон (М.Авезов, «Абай»), Розий (Уйғун, «Зебуннисо»), Кассио (Шекспир, «Отелло»), Мансур (Иброҳимбеков, «Кўк эшик ортидаги аёл»), Одамшоҳ (М.Карим, «Оловни ташлама, Прометей»), Қобил (С.Имомов, «Шайтон ва фаришта»), Улфатсарой (Фитрат, «Абулфайзхон»), Маҳмудхон (П.Қодиров, «Юлдузли тунлар»), Ташрифчи (Дроздов, «Сўнгги қабул»), Куёв (У.Назаров, «Ойна»), Моний (А.Навоий, «Сабъаи сайёр»), Қалли (Мукеев, «Ҳаётдан тўйган тун») каби образларни яратди. Кинода эса Миркомил Миршаропов (К.Ёрматов, «Узоқ ва яқин йиллар»). Ғофуров (Ройзман, «Пароль—Отель Регина»), Султонов («Оно» "Грузияфильм"), Маҳмуд Қошғарий (А.Қосимов, «Йўл бўлсин», «Ўзбектелефильм»), Қозикалон («Лафз») каби ролларни ижро этди.

Саидкомил Умаровнинг кенг томошабинлар оммасига яқиндан танилишида телевидениенинг роли бениҳоя катта бўлди. У Ўзбекистон телевидениесида суратга олинган қатор телеспектакль, видеофильм ва телевизион фильмларда роллар ижро этиб, ҳар бир ўзбек хонадонига кириб борди. Алишер Навоий (Ойбек, «Гули ва Навоий»), Меъмор Фазлиддин (П.Қодиров, «Бобур»), Мирёқуб (Чўлпон, «Кеча ва кундуз»), Бош врач (М.Исмоил, «Янги ой чиққан кеча»), Гаспринский (Бақо Содиқов, «Фидойилар»), Абдушукур (Ойбек, М.Маҳкамов, «Қутлуғ қон») ва кўп сериялик "Муаллим" видеофильмида Муаллим, «Дунёнинг ишлари» (Ў.Ҳошимов) видеофильмида Муаллиф ролларини қиёмига етказиб ижро этди.

Республика радиосида магнит тасмаларига туширилган радиоспектаклларда фаол қатнашди. Саидкомил Умаров Миллий театрнинг етакчи актёрларидан. Унинг хар бир ўйнаган роли театр жамоаси ва томошабинлар томонидан юксак бахоланади.

Саидкомил Умаровнинг ижодий меҳнати муносиб баҳоланди. У 2000 йилда «Ўзбекистон халқ артисти» фахрий унвони билан тақдирланди.

1946 йил 2 ноябрда Тошкентда туғилган. 1969 йилда «Ўзбекфильм» қошидаги театр студиясини, 1971 йилда Тошкент Давлат санъат институтининг «Театр ва кино актёри» факультетини тугатган.

Саидкомил Умаровнинг ижоди талабалик йилларидаёқ бошланган эди. Ҳ.Файзиевнинг «Ой бориб, омон қайт» (1969) бадиий фильмидаги Элмурод у яратган дастлабки образ бўлди. Саидкомил Умаров институтни битириши биланоқ Олим Хўжаев таклифига биноан Ҳамза театрига актёр сифатида ишга қабул қилинди ва ўттиз йилдан бери шу ижодий жамоада меҳнат қилмоқда.

Бу даврда у Карл Моор (Шиллер, «Қароқчилар»), Абдураҳмон (М.Авезов, «Абай»), Розий (Уйғун, «Зебуннисо»), Кассио (Шекспир, «Отелло»), Мансур (Иброҳимбеков, «Кўк эшик ортидаги аёл»), Одамшоҳ (М.Карим, «Оловни ташлама, Прометей»), Қобил (С.Имомов, «Шайтон ва фаришта»), Улфатсарой (Фитрат, «Абулфайзхон»), Маҳмудхон (П.Қодиров, «Юлдузли тунлар»), Ташрифчи (Дроздов, «Сўнгги қабул»), Куёв (У.Назаров, «Ойна»), Моний (А.Навоий, «Сабъаи сайёр»), Қалли (Мукеев, «Ҳаётдан тўйган тун») каби образларни яратди. Кинода эса Миркомил Миршаропов (К.Ёрматов, «Узоқ ва яқин йиллар»). Ғофуров (Ройзман, «Пароль—Отель Регина»), Султонов («Оно» "Грузияфильм"), Маҳмуд Қошғарий (А.Қосимов, «Йўл бўлсин», «Ўзбектелефильм»), Қозикалон («Лафз») каби ролларни ижро этди.

Саидкомил Умаровнинг кенг томошабинлар оммасига яқиндан танилишида телевидениенинг роли бениҳоя катта бўлди. У Ўзбекистон телевидениесида суратга олинган қатор телеспектакль, видеофильм ва телевизион фильмларда роллар ижро этиб, ҳар бир ўзбек хонадонига кириб борди. Алишер Навоий (Ойбек, «Гули ва Навоий»), Меъмор Фазлиддин (П.Қодиров, «Бобур»), Мирёқуб (Чўлпон, «Кеча ва кундуз»), Бош врач (М.Исмоил, «Янги ой чиққан кеча»), Гаспринский (Бақо Содиқов, «Фидойилар»), Абдушукур (Ойбек, М.Маҳкамов, «Қутлуғ қон») ва кўп сериялик "Муаллим" видеофильмида Муаллим, «Дунёнинг ишлари» (Ў.Ҳошимов) видеофильмида Муаллиф ролларини қиёмига етказиб ижро этди.

Республика радиосида магнит тасмаларига туширилган радиоспектаклларда фаол қатнашди. Саидкомил Умаров Миллий театрнинг етакчи актёрларидан. Унинг хар бир ўйнаган роли театр жамоаси ва томошабинлар томонидан юксак бахоланади.

Саидкомил Умаровнинг ижодий меҳнати муносиб баҳоланди. У 2000 йилда «Ўзбекистон халқ артисти» фахрий унвони билан тақдирланди.

Ўзбек миллий театр санъатининг кўзга кўринган намояндаларидан бири Муҳаммадали Абдуқундузов 1952 йил 14 июлда Фарғона вилояти Ўзбекистон туманидаги Яйпан қишлоғида таваллуд топди. Актёрлик касбига ҳавас уни Тошкент Давлат санъат институтига етаклади. Институтни муваффақиятли тугатган ижодкор бир гуруҳ фидойи ёшлар билан Сурхондарёга, Маннон Уйғур номидаги вилоят мусиқали драма театрига йўлланма олади.

Актёр ушбу театр саҳнасида ўн икки йил ҳалол, сидқидилдан ижод қилди, изланди, роллар ўйнади ва спектакллар саҳналаштирди. Шу йиллар давомида ижодкор жаҳон ва ўзбек драматургиясининг энг сара намуналарида ўзига хос, бадиий жиҳатдан етук образлар галереясини яратди. Муҳаммадали яратган образлар кучли тем¬пераменти, жўшқинлиги, самимийлиги билан томошабинни мафтун этади. Қаҳрамонона руҳда ижро этилган Фердинанд («Макр ва муҳаббат», Шиллер), Давронбек («Ватан ишқи», Зиннат Фатхуллин ва Уйғун), Паратов («Сепсиз қиз», Ост¬ровский), Шокир («Кўрмайин босдим тиконни», Иззат Сул¬тан), Алибек («Сарвиқомат дилбарим», Чингиз Айтматов), Андрей («Барча билан яккама-якка», Александр Гельман), Муса Жалил ("Номаълум кун", Диас Валеев) образлари актёрнинг ўзбек театри ривожига қўшган катта ҳиссаси сифатида эътароф этилди.

Айниқса, машҳур адиб Сайд Аҳмад қаламига мансуб «Уфқ» драмасидаги Икромжон образини актёр юксак маҳорат ва истеъдод билан талқин этди. Ушбу спектакл ўн йилдан ортиқ вақт мобайнида театр репертуарининг файзи бўлиб турди. Асар муаллифи ижодкорнинг катта маҳоратини эътироф этиб шундай сўзларни битган эди: «Муҳаммадали! Қоғоздаги Икромжонга жон киритиб, унга ҳаёт бағишладингиз, бундай иш фақат забардаст санъаткорнинг қўлидан келади. Раҳмат». Икромжон роли 1975 йили Ўзбекистонда «Йилнинг энг яхши эркак роли» номинацияси бўйича Бош мукофотга сазовор бўлди.

Муҳаммадали Абдуқундузов 1986 йилда Ўзбек Миллий академик драма театрига ишга таклиф этилди. Отахон театрда актёр яратган дастлабки образ драматург Владлен Дозорцевнинг «Сўнгги қабул» асаридаги Ермаков бўлди. Унинг ушбу театрдаги даст¬лабки образлари ўзбек театрига ўзига хос ижро услубига эга бўлган санъаткор кириб келганидан далолат беради. Таниқли кинорежиссёр Латиф Файзиев театрда Иззат Султон каламига мансуб «Абдулла Қодирийнинг ўтган кунлари» спектаклини саҳналаштиришга киришганида ҳеч иккиланмай Қодирий ва Отабек образини Муҳаммадалига топширади. Актёр ўзига бўлган катта ишончни оқлаш учун туну-кун изланди, зеро битта саҳна асарида иккита катта образни яратиш ундан бор куч ва маҳоратини ишга солишни тақозо этарди. Ҳар бир образнинг ўзига хос характерини топиш, тушуна бориш, уларни ранг-баранг бўёқларда ифода этиш ўта мураккаб вазифа эди. Ижодкорнинг тинимсиз изланишлари ўз самарасини берди. Отабек ва Қодирий образлари мухлислар тилига тушди. Актёр театр саҳнасида мустаҳкам иродали, фалсафий мазмунга эга бўлган фожиавий ҳамда драматик образлар яратишда катта муваффақиятга эришди. Ўзбек («Бахтли гадолар», Гоц¬ци), амир Умархон («Тахликали дамлар», Салоҳиддин Сирожиддинов), Ҳусайн Бойқаро ("Алишер Навоий», Уйғун ва Иззат Султон), Султонали («Меҳробдан чаён», Абдулла Қодирий), Пўлат («Ёрқиной», Чўлпон), Саркарда («Кориолан», Шекспир), Жуманов («Қатағон», Ў.Ҳошимов) образларини актёр ўзбек миллий театрининг энг яхши анъаналарига суянган ҳолда ижро этди ҳамда муваффақиятга эришди.

Шоир ва драматург Усмон Азим қаламига мансуб «Кундузсиз кечалар» спектаклида яратилган Чўлпон образи санъаткорнинг сўнгги йилларда яратган энг салмоқли образларидан бири сифатида қайд этилди. Актёр Чўлпоннинг ички дунёсини, унинг орзу армонлари, дарду аламларини ўта нозиклик билан тасвир этади. Санъатшунослик номзоди, профессор Тоир Исмоилов: «Спектаклдаги энг муваффақиятли образ актёр Муҳаммадали Абдуқундузов яратган Чўлпон образидир. Театр саҳнасида оташнафас шоирнинг нурли образи кашф этилган» деб ёзса, санъатшунослик доктори Муҳаббат Тўлахўжаева «Актёр, характерида жиловланган куч, зиёлилик, ички маданият жўш урган инсон сиймосини гавдалантирган Муҳаммадали Абдуқундузов Чўлпон образини поэтик теранлик ва ҳиссий жўшқинлик билан тўлдиришга муваффақ бўлган» дея эътироф этади.

Ушбу спектаклнинг «Андижон баҳори» (1999) ҳамда «Мустақиллик тимсоли» (2001) фестивалларида Бош мукофотга сазовор бўлиши ҳамда актёрнинг «Энг яхши эркак об¬рази учун» номинацияси бўйича мукофот олиши ҳам ушбу эътирофларнинг бежиз эмаслигини таъкидлаб турибди. Актёрнинг Ўзбекистон телевидениесидаги видеофильмларда яратган образлари уни ҳар бир ўзбек хонадонининг азиз санъаткорига айлантирди. Айниқса Пиримқул Қодировнинг «Юлдузли тунлар» романи асосида яратилган «Бобур» кўп қисмли видеофильми унга катта шуҳрат келтирди.

Муҳаммадали Абдуқундузов ижросидаги Бобур Мирзо оғир, вазмин, чуқур ўйга ботган, ўткир нигоҳли, гапириш оҳангида маҳзунлигу мағрурлик, хазинлигу ўктамликни мужассам этган инсон сифатида гавдаланади. Актёр ижро этган Навоийнинг «Лайли ва Мажнун» асаридаги Алишер Навоий, Чўлпоннинг «Кеча ва кундуз» асаридаги Чўлпон, Тамилла Қосимованинг «Увайсий» видеофильмидаги Амир Умархон сиймолари ҳам томошабинлар қалбида чуқур из қолдирди. «Бобур» ва «Кеча ва кундуз» видеофильмлари Покистон ва Туркия телевидениелари орқали ҳам намойиш этилди. Ўзбекистон Мустақиллигининг ўн йиллигига бағишлаб суратга олинган «Асрларга тенг ўн йил» ва Ўзбекистон Конституциясига бағишлаб яратилган «Адолат қомуси» бадиий-публицистик фильмларидаги бошловчи образлари ҳам ижодкор ҳаётида алоҳида ўрин эгаллайди. Актёр «Ўзбектелефильм» студиясида буюк аждодларимизга бағишлаб суратга олинган «Баҳовиддин Нақшбанд», «Имом Термизий» ҳамда «Ал-Фарғоний» каби фильмларга юксак маҳорат билан овоз берди, ўзбек миллий театр санъати ютуқларини Франция, Германия каби мамлакатларда муносиб намойиш этди. Иқтидорли актёр ижод билан бирга раҳбарлик ишларини ҳам муваффақиятли олиб бормоқда.

Муҳаммадали Абдуқундузов Ўзбекистон Pecпубликаси Маданият ишлари вазирининг ўринбосари (1996 йил), «Ўзбектеатр» ижодий-ишлаб чиқариш бирлашмаси Бош директори (1998 йил), Театр ижодкорлари уюшмаси раисидир. Мустақиллик байрамлари тантаналари, «Наврўз» умумхалқ байрамлари, Амир Темур, Жалолиддин Мангуберди, Чўлпоннинг юбилейлари, Хиванинг 2500 йиллиги, «Алпомиш» достони яратилганлигининг 1000 йиллиги, Ўзбекистон қўшиқ байрами тадбирлари, «Офарин» йилнинг энг яхши ижодкори танлови, «Наврўз», «Андижон баҳори» ва «Хумо» ёшлар театрлари фестивалларини, Ўзбекистонда Украина, Тожикистон, Қирғизистон маданияти кунларини ўтказишда фаол иштирок этди.

Муҳаммадали Абдуқундузовнинг миллий театримиз ривожига қўшган ҳиссаси муносиб тақдирланган. Ижодкор 1983 йилда «Ўзбекистонда хизмат кўрсатган артист», 1997 йилда «Ўзбекистон халқ артисти», 1999 йилда «Қорақалпоғистон халқ артисти» фахрий унвонларига, 1997 йилда эса Халқаро Бобур мукофотига сазовор бўлди.

Ўзбек миллий театр санъатининг кўзга кўринган намояндаларидан бири Муҳаммадали Абдуқундузов 1952 йил 14 июлда Фарғона вилояти Ўзбекистон туманидаги Яйпан қишлоғида таваллуд топди. Актёрлик касбига ҳавас уни Тошкент Давлат санъат институтига етаклади. Институтни муваффақиятли тугатган ижодкор бир гуруҳ фидойи ёшлар билан Сурхондарёга, Маннон Уйғур номидаги вилоят мусиқали драма театрига йўлланма олади.

Актёр ушбу театр саҳнасида ўн икки йил ҳалол, сидқидилдан ижод қилди, изланди, роллар ўйнади ва спектакллар саҳналаштирди. Шу йиллар давомида ижодкор жаҳон ва ўзбек драматургиясининг энг сара намуналарида ўзига хос, бадиий жиҳатдан етук образлар галереясини яратди. Муҳаммадали яратган образлар кучли тем¬пераменти, жўшқинлиги, самимийлиги билан томошабинни мафтун этади. Қаҳрамонона руҳда ижро этилган Фердинанд («Макр ва муҳаббат», Шиллер), Давронбек («Ватан ишқи», Зиннат Фатхуллин ва Уйғун), Паратов («Сепсиз қиз», Ост¬ровский), Шокир («Кўрмайин босдим тиконни», Иззат Сул¬тан), Алибек («Сарвиқомат дилбарим», Чингиз Айтматов), Андрей («Барча билан яккама-якка», Александр Гельман), Муса Жалил ("Номаълум кун", Диас Валеев) образлари актёрнинг ўзбек театри ривожига қўшган катта ҳиссаси сифатида эътароф этилди.

Айниқса, машҳур адиб Сайд Аҳмад қаламига мансуб «Уфқ» драмасидаги Икромжон образини актёр юксак маҳорат ва истеъдод билан талқин этди. Ушбу спектакл ўн йилдан ортиқ вақт мобайнида театр репертуарининг файзи бўлиб турди. Асар муаллифи ижодкорнинг катта маҳоратини эътироф этиб шундай сўзларни битган эди: «Муҳаммадали! Қоғоздаги Икромжонга жон киритиб, унга ҳаёт бағишладингиз, бундай иш фақат забардаст санъаткорнинг қўлидан келади. Раҳмат». Икромжон роли 1975 йили Ўзбекистонда «Йилнинг энг яхши эркак роли» номинацияси бўйича Бош мукофотга сазовор бўлди.

Муҳаммадали Абдуқундузов 1986 йилда Ўзбек Миллий академик драма театрига ишга таклиф этилди. Отахон театрда актёр яратган дастлабки образ драматург Владлен Дозорцевнинг «Сўнгги қабул» асаридаги Ермаков бўлди. Унинг ушбу театрдаги даст¬лабки образлари ўзбек театрига ўзига хос ижро услубига эга бўлган санъаткор кириб келганидан далолат беради. Таниқли кинорежиссёр Латиф Файзиев театрда Иззат Султон каламига мансуб «Абдулла Қодирийнинг ўтган кунлари» спектаклини саҳналаштиришга киришганида ҳеч иккиланмай Қодирий ва Отабек образини Муҳаммадалига топширади. Актёр ўзига бўлган катта ишончни оқлаш учун туну-кун изланди, зеро битта саҳна асарида иккита катта образни яратиш ундан бор куч ва маҳоратини ишга солишни тақозо этарди. Ҳар бир образнинг ўзига хос характерини топиш, тушуна бориш, уларни ранг-баранг бўёқларда ифода этиш ўта мураккаб вазифа эди. Ижодкорнинг тинимсиз изланишлари ўз самарасини берди. Отабек ва Қодирий образлари мухлислар тилига тушди. Актёр театр саҳнасида мустаҳкам иродали, фалсафий мазмунга эга бўлган фожиавий ҳамда драматик образлар яратишда катта муваффақиятга эришди. Ўзбек («Бахтли гадолар», Гоц¬ци), амир Умархон («Тахликали дамлар», Салоҳиддин Сирожиддинов), Ҳусайн Бойқаро ("Алишер Навоий», Уйғун ва Иззат Султон), Султонали («Меҳробдан чаён», Абдулла Қодирий), Пўлат («Ёрқиной», Чўлпон), Саркарда («Кориолан», Шекспир), Жуманов («Қатағон», Ў.Ҳошимов) образларини актёр ўзбек миллий театрининг энг яхши анъаналарига суянган ҳолда ижро этди ҳамда муваффақиятга эришди.

Шоир ва драматург Усмон Азим қаламига мансуб «Кундузсиз кечалар» спектаклида яратилган Чўлпон образи санъаткорнинг сўнгги йилларда яратган энг салмоқли образларидан бири сифатида қайд этилди. Актёр Чўлпоннинг ички дунёсини, унинг орзу армонлари, дарду аламларини ўта нозиклик билан тасвир этади. Санъатшунослик номзоди, профессор Тоир Исмоилов: «Спектаклдаги энг муваффақиятли образ актёр Муҳаммадали Абдуқундузов яратган Чўлпон образидир. Театр саҳнасида оташнафас шоирнинг нурли образи кашф этилган» деб ёзса, санъатшунослик доктори Муҳаббат Тўлахўжаева «Актёр, характерида жиловланган куч, зиёлилик, ички маданият жўш урган инсон сиймосини гавдалантирган Муҳаммадали Абдуқундузов Чўлпон образини поэтик теранлик ва ҳиссий жўшқинлик билан тўлдиришга муваффақ бўлган» дея эътироф этади.

Ушбу спектаклнинг «Андижон баҳори» (1999) ҳамда «Мустақиллик тимсоли» (2001) фестивалларида Бош мукофотга сазовор бўлиши ҳамда актёрнинг «Энг яхши эркак об¬рази учун» номинацияси бўйича мукофот олиши ҳам ушбу эътирофларнинг бежиз эмаслигини таъкидлаб турибди. Актёрнинг Ўзбекистон телевидениесидаги видеофильмларда яратган образлари уни ҳар бир ўзбек хонадонининг азиз санъаткорига айлантирди. Айниқса Пиримқул Қодировнинг «Юлдузли тунлар» романи асосида яратилган «Бобур» кўп қисмли видеофильми унга катта шуҳрат келтирди.

Муҳаммадали Абдуқундузов ижросидаги Бобур Мирзо оғир, вазмин, чуқур ўйга ботган, ўткир нигоҳли, гапириш оҳангида маҳзунлигу мағрурлик, хазинлигу ўктамликни мужассам этган инсон сифатида гавдаланади. Актёр ижро этган Навоийнинг «Лайли ва Мажнун» асаридаги Алишер Навоий, Чўлпоннинг «Кеча ва кундуз» асаридаги Чўлпон, Тамилла Қосимованинг «Увайсий» видеофильмидаги Амир Умархон сиймолари ҳам томошабинлар қалбида чуқур из қолдирди. «Бобур» ва «Кеча ва кундуз» видеофильмлари Покистон ва Туркия телевидениелари орқали ҳам намойиш этилди. Ўзбекистон Мустақиллигининг ўн йиллигига бағишлаб суратга олинган «Асрларга тенг ўн йил» ва Ўзбекистон Конституциясига бағишлаб яратилган «Адолат қомуси» бадиий-публицистик фильмларидаги бошловчи образлари ҳам ижодкор ҳаётида алоҳида ўрин эгаллайди. Актёр «Ўзбектелефильм» студиясида буюк аждодларимизга бағишлаб суратга олинган «Баҳовиддин Нақшбанд», «Имом Термизий» ҳамда «Ал-Фарғоний» каби фильмларга юксак маҳорат билан овоз берди, ўзбек миллий театр санъати ютуқларини Франция, Германия каби мамлакатларда муносиб намойиш этди. Иқтидорли актёр ижод билан бирга раҳбарлик ишларини ҳам муваффақиятли олиб бормоқда.

Муҳаммадали Абдуқундузов Ўзбекистон Pecпубликаси Маданият ишлари вазирининг ўринбосари (1996 йил), «Ўзбектеатр» ижодий-ишлаб чиқариш бирлашмаси Бош директори (1998 йил), Театр ижодкорлари уюшмаси раисидир. Мустақиллик байрамлари тантаналари, «Наврўз» умумхалқ байрамлари, Амир Темур, Жалолиддин Мангуберди, Чўлпоннинг юбилейлари, Хиванинг 2500 йиллиги, «Алпомиш» достони яратилганлигининг 1000 йиллиги, Ўзбекистон қўшиқ байрами тадбирлари, «Офарин» йилнинг энг яхши ижодкори танлови, «Наврўз», «Андижон баҳори» ва «Хумо» ёшлар театрлари фестивалларини, Ўзбекистонда Украина, Тожикистон, Қирғизистон маданияти кунларини ўтказишда фаол иштирок этди.

Муҳаммадали Абдуқундузовнинг миллий театримиз ривожига қўшган ҳиссаси муносиб тақдирланган. Ижодкор 1983 йилда «Ўзбекистонда хизмат кўрсатган артист», 1997 йилда «Ўзбекистон халқ артисти», 1999 йилда «Қорақалпоғистон халқ артисти» фахрий унвонларига, 1997 йилда эса Халқаро Бобур мукофотига сазовор бўлди.

Ўзбек миллий театр санъатининг кўзга кўринган намояндаларидан бири Муҳаммадали Абдуқундузов 1952 йил 14 июлда Фарғона вилояти Ўзбекистон туманидаги Яйпан қишлоғида таваллуд топди. Актёрлик касбига ҳавас уни Тошкент Давлат санъат институтига етаклади. Институтни муваффақиятли тугатган ижодкор бир гуруҳ фидойи ёшлар билан Сурхондарёга, Маннон Уйғур номидаги вилоят мусиқали драма театрига йўлланма олади.

Актёр ушбу театр саҳнасида ўн икки йил ҳалол, сидқидилдан ижод қилди, изланди, роллар ўйнади ва спектакллар саҳналаштирди. Шу йиллар давомида ижодкор жаҳон ва ўзбек драматургиясининг энг сара намуналарида ўзига хос, бадиий жиҳатдан етук образлар галереясини яратди. Муҳаммадали яратган образлар кучли тем¬пераменти, жўшқинлиги, самимийлиги билан томошабинни мафтун этади. Қаҳрамонона руҳда ижро этилган Фердинанд («Макр ва муҳаббат», Шиллер), Давронбек («Ватан ишқи», Зиннат Фатхуллин ва Уйғун), Паратов («Сепсиз қиз», Ост¬ровский), Шокир («Кўрмайин босдим тиконни», Иззат Сул¬тан), Алибек («Сарвиқомат дилбарим», Чингиз Айтматов), Андрей («Барча билан яккама-якка», Александр Гельман), Муса Жалил ("Номаълум кун", Диас Валеев) образлари актёрнинг ўзбек театри ривожига қўшган катта ҳиссаси сифатида эътароф этилди.

Айниқса, машҳур адиб Сайд Аҳмад қаламига мансуб «Уфқ» драмасидаги Икромжон образини актёр юксак маҳорат ва истеъдод билан талқин этди. Ушбу спектакл ўн йилдан ортиқ вақт мобайнида театр репертуарининг файзи бўлиб турди. Асар муаллифи ижодкорнинг катта маҳоратини эътироф этиб шундай сўзларни битган эди: «Муҳаммадали! Қоғоздаги Икромжонга жон киритиб, унга ҳаёт бағишладингиз, бундай иш фақат забардаст санъаткорнинг қўлидан келади. Раҳмат». Икромжон роли 1975 йили Ўзбекистонда «Йилнинг энг яхши эркак роли» номинацияси бўйича Бош мукофотга сазовор бўлди.

Муҳаммадали Абдуқундузов 1986 йилда Ўзбек Миллий академик драма театрига ишга таклиф этилди. Отахон театрда актёр яратган дастлабки образ драматург Владлен Дозорцевнинг «Сўнгги қабул» асаридаги Ермаков бўлди. Унинг ушбу театрдаги даст¬лабки образлари ўзбек театрига ўзига хос ижро услубига эга бўлган санъаткор кириб келганидан далолат беради. Таниқли кинорежиссёр Латиф Файзиев театрда Иззат Султон каламига мансуб «Абдулла Қодирийнинг ўтган кунлари» спектаклини саҳналаштиришга киришганида ҳеч иккиланмай Қодирий ва Отабек образини Муҳаммадалига топширади. Актёр ўзига бўлган катта ишончни оқлаш учун туну-кун изланди, зеро битта саҳна асарида иккита катта образни яратиш ундан бор куч ва маҳоратини ишга солишни тақозо этарди. Ҳар бир образнинг ўзига хос характерини топиш, тушуна бориш, уларни ранг-баранг бўёқларда ифода этиш ўта мураккаб вазифа эди. Ижодкорнинг тинимсиз изланишлари ўз самарасини берди. Отабек ва Қодирий образлари мухлислар тилига тушди. Актёр театр саҳнасида мустаҳкам иродали, фалсафий мазмунга эга бўлган фожиавий ҳамда драматик образлар яратишда катта муваффақиятга эришди. Ўзбек («Бахтли гадолар», Гоц¬ци), амир Умархон («Тахликали дамлар», Салоҳиддин Сирожиддинов), Ҳусайн Бойқаро ("Алишер Навоий», Уйғун ва Иззат Султон), Султонали («Меҳробдан чаён», Абдулла Қодирий), Пўлат («Ёрқиной», Чўлпон), Саркарда («Кориолан», Шекспир), Жуманов («Қатағон», Ў.Ҳошимов) образларини актёр ўзбек миллий театрининг энг яхши анъаналарига суянган ҳолда ижро этди ҳамда муваффақиятга эришди.

Шоир ва драматург Усмон Азим қаламига мансуб «Кундузсиз кечалар» спектаклида яратилган Чўлпон образи санъаткорнинг сўнгги йилларда яратган энг салмоқли образларидан бири сифатида қайд этилди. Актёр Чўлпоннинг ички дунёсини, унинг орзу армонлари, дарду аламларини ўта нозиклик билан тасвир этади. Санъатшунослик номзоди, профессор Тоир Исмоилов: «Спектаклдаги энг муваффақиятли образ актёр Муҳаммадали Абдуқундузов яратган Чўлпон образидир. Театр саҳнасида оташнафас шоирнинг нурли образи кашф этилган» деб ёзса, санъатшунослик доктори Муҳаббат Тўлахўжаева «Актёр, характерида жиловланган куч, зиёлилик, ички маданият жўш урган инсон сиймосини гавдалантирган Муҳаммадали Абдуқундузов Чўлпон образини поэтик теранлик ва ҳиссий жўшқинлик билан тўлдиришга муваффақ бўлган» дея эътироф этади.

Ушбу спектаклнинг «Андижон баҳори» (1999) ҳамда «Мустақиллик тимсоли» (2001) фестивалларида Бош мукофотга сазовор бўлиши ҳамда актёрнинг «Энг яхши эркак об¬рази учун» номинацияси бўйича мукофот олиши ҳам ушбу эътирофларнинг бежиз эмаслигини таъкидлаб турибди. Актёрнинг Ўзбекистон телевидениесидаги видеофильмларда яратган образлари уни ҳар бир ўзбек хонадонининг азиз санъаткорига айлантирди. Айниқса Пиримқул Қодировнинг «Юлдузли тунлар» романи асосида яратилган «Бобур» кўп қисмли видеофильми унга катта шуҳрат келтирди.

Муҳаммадали Абдуқундузов ижросидаги Бобур Мирзо оғир, вазмин, чуқур ўйга ботган, ўткир нигоҳли, гапириш оҳангида маҳзунлигу мағрурлик, хазинлигу ўктамликни мужассам этган инсон сифатида гавдаланади. Актёр ижро этган Навоийнинг «Лайли ва Мажнун» асаридаги Алишер Навоий, Чўлпоннинг «Кеча ва кундуз» асаридаги Чўлпон, Тамилла Қосимованинг «Увайсий» видеофильмидаги Амир Умархон сиймолари ҳам томошабинлар қалбида чуқур из қолдирди. «Бобур» ва «Кеча ва кундуз» видеофильмлари Покистон ва Туркия телевидениелари орқали ҳам намойиш этилди. Ўзбекистон Мустақиллигининг ўн йиллигига бағишлаб суратга олинган «Асрларга тенг ўн йил» ва Ўзбекистон Конституциясига бағишлаб яратилган «Адолат қомуси» бадиий-публицистик фильмларидаги бошловчи образлари ҳам ижодкор ҳаётида алоҳида ўрин эгаллайди. Актёр «Ўзбектелефильм» студиясида буюк аждодларимизга бағишлаб суратга олинган «Баҳовиддин Нақшбанд», «Имом Термизий» ҳамда «Ал-Фарғоний» каби фильмларга юксак маҳорат билан овоз берди, ўзбек миллий театр санъати ютуқларини Франция, Германия каби мамлакатларда муносиб намойиш этди. Иқтидорли актёр ижод билан бирга раҳбарлик ишларини ҳам муваффақиятли олиб бормоқда.

Муҳаммадали Абдуқундузов Ўзбекистон Pecпубликаси Маданият ишлари вазирининг ўринбосари (1996 йил), «Ўзбектеатр» ижодий-ишлаб чиқариш бирлашмаси Бош директори (1998 йил), Театр ижодкорлари уюшмаси раисидир. Мустақиллик байрамлари тантаналари, «Наврўз» умумхалқ байрамлари, Амир Темур, Жалолиддин Мангуберди, Чўлпоннинг юбилейлари, Хиванинг 2500 йиллиги, «Алпомиш» достони яратилганлигининг 1000 йиллиги, Ўзбекистон қўшиқ байрами тадбирлари, «Офарин» йилнинг энг яхши ижодкори танлови, «Наврўз», «Андижон баҳори» ва «Хумо» ёшлар театрлари фестивалларини, Ўзбекистонда Украина, Тожикистон, Қирғизистон маданияти кунларини ўтказишда фаол иштирок этди.

Муҳаммадали Абдуқундузовнинг миллий театримиз ривожига қўшган ҳиссаси муносиб тақдирланган. Ижодкор 1983 йилда «Ўзбекистонда хизмат кўрсатган артист», 1997 йилда «Ўзбекистон халқ артисти», 1999 йилда «Қорақалпоғистон халқ артисти» фахрий унвонларига, 1997 йилда эса Халқаро Бобур мукофотига сазовор бўлди.

Ўзбекистон халқ артисти Ибрагимова Малика Маликовна 1949 йилда Тошкентда тавваллуд топган. Ўзбек Миллий академик драма театрида 1990 йилдан буён фаолият олиб бормоқда.

1987 йили "Ўзбекистонда хизмат кўрсатган артист”, 2011 йили "Ўзбекистон Республикаси халқ артисти” фахрий унвонлари билан мукофотланган.

Ибрагимова Малика Ўзбек Миллий академик драма театрида саҳналаштирилган А.Иброҳимовнинг "Биринчи бўса" спектаклида Роҳат, А.Гельманнинг "Зиннулия"сида Зиннулия, А.Борангонинг "Жамоат фикри"сида тўрт аёлнинг роли, С.Сирожиддиновнинг "Тўмарис"да Тўмарис, Н.Содиқовнинг "Афандининг беш хотини"да Фотима, Шукруллонинг "Ҳасрат боғи" спектаклида Она, Э. Филиппонинг "Тун албатта ўтади"сида Аделаида, С.Мирожакнинш "Чегара устидаги уй"да Қайнона, С.Сирожиддиновнин "Яраланган оққуш ноласи”да Ноира, В.Дельмарнинг "Омон бўлгин, азизим”да Она, У.Азимнинг "Огоҳ бўлинг, одамлар”да Она, С.Имомовнинг "Қорда ёнган муҳаббат”да Хотин, У.Исмоиловнинг "Рустам”да Зеби, Э.Самандарнинг "Султон Жалолиддин”да Саъоба, Э.Аъзамнинг "Талваса”да Амма, А.Кассонанинг "Дарахтлар тик туриб жон беради”да Хеновера, Х.Расулнинг "Олтин қиз”да Зеби хола, А.Толстойнинг "Буратино”сида Тортильо каби кўплаб бир-бирига ўхшамас образлар яратиб келмоқда.

Ибрагимова Малика телеэкран орқали Л.Зориннинг "Варшава таронаси"да Ҳелена, Чеховнинг "Ваня тоға" асарида Сония, Н.Норқобиловнинг "Қуёши ботмайдиган юрт"ида Она ролини ижро этгган.

Кинода эса "Йўл бўлсин" бадиий фильмида Момо, "Беш қисмат"да Малика каби бош роллар ижро этди.

Ўзбекистон радиоси қўйилган "Бекат йўллари” кўп серияли радиоқиссада Ҳалима, Ш.Холмирзаевнинг "Булут тўсган ой" радиопьесасида Қимматой каби бош роллларни ижро этиб келган.

Ибрагимова Малика мудом санъат ўйлаб яшайдиган ижодкор. Оммавий тадбирларда беминнат хизмат қилади. Жонкуяр. Ҳар бир ролидан санъат асари яратишга ҳаракат қиладиган актриса. Ниҳоятда камтар инсон.

Ўзбекистон халқ артисти Ибрагимова Малика Маликовна 1949 йилда Тошкентда тавваллуд топган. Ўзбек Миллий академик драма театрида 1990 йилдан буён фаолият олиб бормоқда.

1987 йили "Ўзбекистонда хизмат кўрсатган артист”, 2011 йили "Ўзбекистон Республикаси халқ артисти” фахрий унвонлари билан мукофотланган.

Ибрагимова Малика Ўзбек Миллий академик драма театрида саҳналаштирилган А.Иброҳимовнинг "Биринчи бўса" спектаклида Роҳат, А.Гельманнинг "Зиннулия"сида Зиннулия, А.Борангонинг "Жамоат фикри"сида тўрт аёлнинг роли, С.Сирожиддиновнинг "Тўмарис"да Тўмарис, Н.Содиқовнинг "Афандининг беш хотини"да Фотима, Шукруллонинг "Ҳасрат боғи" спектаклида Она, Э. Филиппонинг "Тун албатта ўтади"сида Аделаида, С.Мирожакнинш "Чегара устидаги уй"да Қайнона, С.Сирожиддиновнин "Яраланган оққуш ноласи”да Ноира, В.Дельмарнинг "Омон бўлгин, азизим”да Она, У.Азимнинг "Огоҳ бўлинг, одамлар”да Она, С.Имомовнинг "Қорда ёнган муҳаббат”да Хотин, У.Исмоиловнинг "Рустам”да Зеби, Э.Самандарнинг "Султон Жалолиддин”да Саъоба, Э.Аъзамнинг "Талваса”да Амма, А.Кассонанинг "Дарахтлар тик туриб жон беради”да Хеновера, Х.Расулнинг "Олтин қиз”да Зеби хола, А.Толстойнинг "Буратино”сида Тортильо каби кўплаб бир-бирига ўхшамас образлар яратиб келмоқда.

Ибрагимова Малика телеэкран орқали Л.Зориннинг "Варшава таронаси"да Ҳелена, Чеховнинг "Ваня тоға" асарида Сония, Н.Норқобиловнинг "Қуёши ботмайдиган юрт"ида Она ролини ижро этгган.

Кинода эса "Йўл бўлсин" бадиий фильмида Момо, "Беш қисмат"да Малика каби бош роллар ижро этди.

Ўзбекистон радиоси қўйилган "Бекат йўллари” кўп серияли радиоқиссада Ҳалима, Ш.Холмирзаевнинг "Булут тўсган ой" радиопьесасида Қимматой каби бош роллларни ижро этиб келган.

Ибрагимова Малика мудом санъат ўйлаб яшайдиган ижодкор. Оммавий тадбирларда беминнат хизмат қилади. Жонкуяр. Ҳар бир ролидан санъат асари яратишга ҳаракат қиладиган актриса. Ниҳоятда камтар инсон.

Ўзбекистон халқ артисти Ибрагимова Малика Маликовна 1949 йилда Тошкентда тавваллуд топган. Ўзбек Миллий академик драма театрида 1990 йилдан буён фаолият олиб бормоқда.

1987 йили "Ўзбекистонда хизмат кўрсатган артист”, 2011 йили "Ўзбекистон Республикаси халқ артисти” фахрий унвонлари билан мукофотланган.

Ибрагимова Малика Ўзбек Миллий академик драма театрида саҳналаштирилган А.Иброҳимовнинг "Биринчи бўса" спектаклида Роҳат, А.Гельманнинг "Зиннулия"сида Зиннулия, А.Борангонинг "Жамоат фикри"сида тўрт аёлнинг роли, С.Сирожиддиновнинг "Тўмарис"да Тўмарис, Н.Содиқовнинг "Афандининг беш хотини"да Фотима, Шукруллонинг "Ҳасрат боғи" спектаклида Она, Э. Филиппонинг "Тун албатта ўтади"сида Аделаида, С.Мирожакнинш "Чегара устидаги уй"да Қайнона, С.Сирожиддиновнин "Яраланган оққуш ноласи”да Ноира, В.Дельмарнинг "Омон бўлгин, азизим”да Она, У.Азимнинг "Огоҳ бўлинг, одамлар”да Она, С.Имомовнинг "Қорда ёнган муҳаббат”да Хотин, У.Исмоиловнинг "Рустам”да Зеби, Э.Самандарнинг "Султон Жалолиддин”да Саъоба, Э.Аъзамнинг "Талваса”да Амма, А.Кассонанинг "Дарахтлар тик туриб жон беради”да Хеновера, Х.Расулнинг "Олтин қиз”да Зеби хола, А.Толстойнинг "Буратино”сида Тортильо каби кўплаб бир-бирига ўхшамас образлар яратиб келмоқда.

Ибрагимова Малика телеэкран орқали Л.Зориннинг "Варшава таронаси"да Ҳелена, Чеховнинг "Ваня тоға" асарида Сония, Н.Норқобиловнинг "Қуёши ботмайдиган юрт"ида Она ролини ижро этгган.

Кинода эса "Йўл бўлсин" бадиий фильмида Момо, "Беш қисмат"да Малика каби бош роллар ижро этди.

Ўзбекистон радиоси қўйилган "Бекат йўллари” кўп серияли радиоқиссада Ҳалима, Ш.Холмирзаевнинг "Булут тўсган ой" радиопьесасида Қимматой каби бош роллларни ижро этиб келган.

Ибрагимова Малика мудом санъат ўйлаб яшайдиган ижодкор. Оммавий тадбирларда беминнат хизмат қилади. Жонкуяр. Ҳар бир ролидан санъат асари яратишга ҳаракат қиладиган актриса. Ниҳоятда камтар инсон.